İçeriğe atla

Plüton'un coğrafyası

New Horizons uzay aracından Plüton
(context; color; July 2015)

Plüton'un coğrafyası Plüton ile ilgili bölgelerin sınırlarının çizilmesini ve karakterizasyonu gerektirir. Plüton coğrafyası ağırlıklı olarak Dünya'da fizikî coğrafya adı verilene odaklanmıştır; yani Plüton üzerindeki fiziksel özelliklerin dağılımı ve kartografik temsillerini konu alır. 14 Temmuz 2015 tarihinde New Horizons uzay aracı Plüton'a uçan ilk uzay aracı olmuştur.[1][2] Gök cisminin yanındanki kısa geçişi sırasında New Horizons, detaylı coğrafî ölçümler ve Plüton ile uydularının rasatını yaptı.[3]

Yönelimi

Plüton, geri giden dönüşü ve 60 derecelik eksenel eğimiyle veya prograd dönüşü ve 120 derecelik bir eğimiyle tanımlanabilir. Sonraki konvansiyon sonrasında şu anda gündüz ışığı alan yarı küre kuzey yarı küre olup güney yarı kürenin çoğu karanlıktıdır. Bu, Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) ve New Horizonsi ekibi tarafından kullanılan konvansiyondur. Fakat eski kaynaklar güney yarı küreyi gerisin geri dönen tanımlayabilir ve bu yüzden güneşli tarafı güney yarı küre olarak tanımlayabilir.[4] Doğu ve batı aynı zamanda iki konvansiyon arasında yer değiştirmiştir.

Plüton, ters yön dönüşü ve 60 derecelik eksenel eğimiyle veya düz yön dönüşü ve 120 derecelik bir eğimiyle tanımlanabilir. Sonraki konvansiyon sonrasında şu anda gündüz ışığı alan yarı küre kuzey yarı küre olup güney yarı kürenin çoğu karanlıktıdır. Bu, Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) ve New Horizons ekibi tarafından kullanılan konvansiyondur. Fakat eski kaynaklar, Plüton'un dönüşünü ters yön olarak ve bu yüzden de güneş alan tarafı güney yarı küre olarak tanımlayabilir.[4] Doğu ve batı aynı zamanda iki konvansiyon arasında yer değiştirmiştir.

Topografik özellikler

Aşağıdaki isimler New Horizons keşif timi tarafından teklif edilmiştir. Onlar muhtelif yer altı dünyasına ait tanrılar ve cinlerin adları, fakat IAU tarafından ele alınmalıdır.

Cthulhu Regio

Cthulhu, Plüton'un yüzeyinin haritasında sol taraftaki uzunlamasına koyu bölgedir.

Şeklinden ilham alarak Balina olarak da adlandırılan Cthulhu Regio, Plüton'un ekvatorunda uzunlamasına koyu bir bölge olup bir Lovecraft tanrısıdır. 2.990 km uzunluğunda olup Plüton'daki en büyük koyu bölgedir.[5]

Tombaugh Regio

New Horizons tarafından 13 Temmuz 2015'te görüldüğü şekliyle Tombaugh Regio.

Kalp olarak da adlandırılan Tombaugh Regio, kalp şeklinde büyük ve açık renkli bir bölge olup Plüton'un kâşifi Clyde Tombaugh'nun ismi verilmiştir. Kalbin iki yarısı, parlak bir görünüşleri olmasına rağmen farklı iki jeolojik bölgedir. Batı yarısı (Sputnik Planum), doğu yarısından daha pürüzsüzdür.[6] Kalp, uzunlamasına 1.590 km'dir.[5] Eski tahminlere göre batı yarısı muhtemelen azot karıyla dolu olan büyük bir çarpışma krateridir (İng. İngilizceimpact crater).[7] Bölgede Plüton'da ölçülmüş en yüksek karbon monoksit yoğunluğu bulunmaktadır. Kalbin güneyindeki açık renkli bölgede Plüton'un yanından geçişten sonra tespit ettiği en yüksek dağ silsileleri olan Hillary Montes ve Norgay Montes bulunmaktadır.

Bu bölge ilk defa New Horizons uzay aracı bir anomaliden sonra emniyet modundan çıktığında tespit edilmiştir. Sonradan gelen verilerle kalbin iki yarısında farklı jeolojik şekiller ve bileşimler bulunduğu anlaşılmıştır. Sol yarı, sağdakinden daha düz olup renkleri biraz farklıdır.[6] İlk tahmine göre sol yarısı azot gazıyla dolmuş bir çarpışma krateridir. İçindeki açık renk noktalarının evvela dağ zirveleri olduğu tahmin edildi.[7] 15 Temmuz 2015'te yayınlanmış fotoğraflar, yüzey şeklinde su buzundan yapılmış 3.400 m yüksekliğinde dağlar gösterdi; ayrıca aynı bölgede hiçbir krater göstermediğinden en azından 'kalp' bölgesinin bir kısmının 100 milyon seneden daha eski olmadığını ve böylece Plüton'un muhtemelen jeolojik olarak aktif olduğu fikrini ortaya çıkardı.[8]

Bu özellik, New Horizons'un Plüton'un yanından geçişinden altmış yıl kadar önce beyaz bir nokta olarak ilk defa seçilmişti. Fakat şeklini ortaya çıkaracak kadar yüksek çözünürlükte resmedilmesi imkânsızdı. Bu altmış yıl boyunca lekenin karardığı tespit edildi.[9]

Pirinç Muşta

Plüton'daki "Pirinç Muşta" bölgesi

Bir sıra yarı-düzenli aralıklarla yan yana dizilmiş düzensiz sınırları olan lekeler, Pirinç Muşta olarak adlandırılır. Çapları ortalama 480 km olup Kalp ve Balina'nın kuyruğu arasında ekvator hizasındadırlar.[10][11] Batıdan (Tombaugh Bölgesi'nin güneyi) doğuya (Balina'nın kuyruğunun batısı), Muştalar şunlardır:[12][13]

  • Ala, Nijerya'da yaşayan İboların bir yeraltı ve hasat tanrısı
  • Balrog, J. R. R. Tolkien's Yüzüklerin Efendisi fantasi romanında hayalî bir cin yarışı
  • Krun, güney Irak'ta bulunan Sâbiî dininde bir yeraltı dünyası efendisi
  • Meng-p'o, Çin Budizmi'nde ölüme eski hayatları unutmak için yaratan bir mitolojik şahsiyet
  • Vucub-Came ve Hun-Came, K'iche' Mayan'ın Popol Vuh yazısındaki iki önemli Maya ölüm tanrısına[14]

Halka

"Halka", Balina'nın Kuyruğu'nda çöreklenmiştir

Parlak ve halka şeklinde takriben 350 km çapında olup "Balina"'nın kuyruğu yakınlarındaki bir yüzey şekli, düşük çözünürlükteki fotoğraflarda "Halka" (İng. İngilizceDonut) olarak adlandırılır.[15] Daha yüksek çözünürlüklü resimlerde halka şeklinde görünmez.

Topografi

Plüton'un sıfır meridyeni, Charon'a bakan boylam olarak tanımlanmıştır.[16]

Terimleme

Uluslararası Astronomi Birliği'nin Gezegen Sistemi İsimlendirme Çalışma Grubu, Plüton'un yüzey şekillerine resmî isimler vermekle mükelleftir. İsimler şu temalardan türetilecektir: kâşifler, uzay uçuşları, uzay araçları, bilim insanları ve mühedisler; hayalî kâşifler, seyyahlar, gemiler, hedef ve yola çıkma noktaları; keşfi hayal eden yazarlar ve sanatçılar; ve hayalî yeraltı dünyaları, yeraltı canlıları ve oraya giden seyyahlar. New Horizons bilim timi ile beraber çalışarak UAB, halkı da isim vermek için davet etmiş ve uzay aracının oraya varmasından evvel bu isimler üzerinde oylama yapmıştır.[17]

Galeri

Kaynakça

  1. ^ Chang, Kenneth (14 Temmuz 2015). "NASA's New Horizons Spacecraft Completes Flyby of Pluto". New York Times. 8 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  2. ^ Dunn, Marcia (14 Temmuz 2015). "Pluto close-up: Spacecraft makes flyby of icy, mystery world". AP News. 16 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  3. ^ Chang, Kenneth (6 Temmuz 2015). "Almost Time for Pluto's Close-Up". The New York Times. 9 Temmuz 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Temmuz 2015. 
  4. ^ a b For example, Britt, Robert Roy (2003). "Puzzling Seasons and Signs of Wind Found on Pluto". Space.com. 9 Ocak 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Mart 2007. 
  5. ^ a b Feltman, Rachel (8 Temmuz 2015). "New map of Pluto reveals a 'whale' and a 'donut'". The Washington Post. 1 Nisan 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  6. ^ a b Feltman, Rachel (14 Temmuz 2015). "New data reveals that Pluto's heart is broken". The Washington Post. 5 Eylül 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  7. ^ a b Achenbach, Joel (14 Temmuz 2015). "New Horizons reaches Pluto, sees complex terrain with 'great mounds'". The Washington Post. 15 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  8. ^ Orwig, Jessica (15 Temmuz 2015). "The first insanely close-up photos of Pluto reveal water on its surface". Business Insider. 9 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2015. 
  9. ^ Crockett, Christopher (14 Temmuz 2015). "Mission to Pluto: Live coverage: Sitting and speculating". Science News. 27 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2015. 
  10. ^ Chang, Kenneth (12 Temmuz 2015). "The Dark Belt Around Pluto". The New York Times. 10 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  11. ^ Feltman, Rachel (2 Temmuz 2015). "Pluto shows mysterious spots in new NASA photos". The Washington Post. 15 Temmuz 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  12. ^ Chang, Kenneth (14 Temmuz 2015). "NASA's New Horizons Spacecraft Completes Flyby of Pluto". The New York Times. 8 Haziran 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  13. ^ Rogers, Adam (14 Temmuz 2015). "The New, Nerdy Mythology of Pluto's Place Names". Wired. 18 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Temmuz 2015. 
  14. ^ "NASA gives Buddhist nickname to region of Pluto - Lion's Roar". 15 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Temmuz 2015. 
  15. ^ "New Horizons Map of Pluto: The Whale and the Donut". NASA. 12 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Temmuz 2015. 
  16. ^ Bluie, Marc W. "Mapping the surface of Pluto and Charon". SWRI. 30 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Temmuz 2015. 
  17. ^ "Nominate a Name!". Our Pluto. 18 Kasım 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Mart 2015. 
  18. ^ Chang, Kenneth (15 Temmuz 2015). "Pluto as New Horizons Saw It: Up Close and Personal". New York Times. 6 Ocak 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2015. 
  19. ^ Gipson, Lillian (24 Temmuz 2015). "New Horizons Discovers Flowing Ices on Pluto". NASA. 15 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Temmuz 2015. 
  20. ^ Chang, Kenneth (17 Temmuz 2015). "Pluto Terrain Yields Big Surprises in New Horizons Images". New York Times. 6 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Temmuz 2015. 

Ayrıcı bakınız

Dış bağlantılar

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Plüton</span> Cüce gezegen

Plüton, Kuiper Kuşağı'nda bulunan bir cüce gezegendir. Güneş Sistemi'nde bilinen en büyük cüce gezegen ve Neptün ötesi cisim ve doğrudan Güneş etrafında dolanan en büyük on altıncı cisimdir. 2006 yılına dek gezegen olarak sınıflandırılmaktaydı. Plüton, bünyesinde birçok cisim barındıran Kuiper Kuşağı'nın en belirgin üyelerinden biridir.

Neptün ötesi cisim Güneş Sistemi'nde bulunup ortalama yörüngesi Neptün'ün yarı büyük ekseninden daha büyük olan küçük gezegenlerin genel ismidir. Uzayın bu bölümünde kalan Kuiper kuşağı, Oort bulutu ve dağınık disk cisimleri bu kategoridendir.

<span class="mw-page-title-main">Kuiper Kuşağı</span> gök cisimlerinden oluşan halka

Kuiper Kuşağı, Güneş Sistemi'nin kenarında bulunan bir halkadır. Esas olarak uzay kayaları ve cüce gezegenlerden oluşur. Neptün'ün yörüngesinin ötesine oturur. Gezegensel hareket düzeyinde ve Güneş'ten yaklaşık olarak 30 ila 50 astronomik birimden uzak bir disktir. Edgeworth-Kuiper Kuşağı adıyla da anılmaktadır. Hawaii'deki astronomlar 1992 yılında bu bölgede sayıları 1.000'i bulan buzlu cisimlerin ilkini keşfetmişlerdir. Bu cisimlerin bir bölümü çok yığışık olup çapları da yüzlerce kilometreyi bulabilmektedir. Kuiper Kuşağı ile Oort Bulutu'nun da üst üste bindiği bugünkü varsayımlar arasında yer almaktadır. Kuiper Kuşağı'nda bulunan gök cisimlerinin birer gezegen olup olmadığı yönünde de büyük tartışmalar bulunmaktadır. Kuiper Kuşağı'nda şimdiye kadar 400 gezegenimsi gök taşı bulunmuştur. Bu kuşakta çapı 100 km'den büyük en az 70.000 gök cismi olduğu varsayılmaktadır. Bu bölgeye Kuiper Uçurumu da denmektedir. Bu ismin verilmesindeki sebep ise kaya yoğunluğunun bu bölgede birdenbire azalmasıdır. NASA'nın Kuiper Kuşağı ve Plüton'a doğru yol alacak olan New Horizons uzay aracı da 2006 yılının Ocak ayında fırlatılmış, bir sene sonra 2007'de Jüpiter gezegeninin yanından geçmiştir. 14 Temmuz 2015'te Plüton'a en yakın noktadan geçerek gezegenin yapısı ve atmosferini incelemiştir. 2015 Nisan ayı itibarıyla New Horizons uydusu Plüton ile ilgili düşük çözünürlüklü görüntüleri göndermiş ve bilgilerimizi tazelemiştir.

<span class="mw-page-title-main">Cüce gezegen</span> Güneşin veya başka bir yıldızın etrafında hareket eden, gezegen olarak kabul edilebilecek kadar büyük olmayan yuvarlak bir metal ve kaya veya gaz kütlesi

Cüce gezegen, doğrudan Güneş etrafında hareket ettiği bir yörüngede bulunan, bu nedenle başka bir cismin doğal uydusu olmayan, kütleçekimsel olarak yuvarlak olacak kadar büyük, ancak Güneş Sistemi'nin sekiz klasik gezegeni gibi yörünge baskınlığı elde etmek için yetersiz olan küçük gezegen kütleli bir cisimdir. En tipik cüce gezegen örneği, 2006 yılında "cüce" kavramı benimsenmeden önce onlarca yıl boyunca bir gezegen olarak kabul edilen Plüton'dur.

<i>New Horizons</i>

New Horizons NASA tarafından yürütülen bir insansız uzay uçuşu görevidir. Cüce gezegen Plüton ve uydularına uçuş yapan ilk uzay aracıdır. 19 Ocak 2006'da başarıyla fırlatılmıştır. 28 Şubat 2007 saat 5:43:40 UTC'da Jüpiter'in yanından geçen New Horizons 'ın Güneş Sistemi' ni terk etmeden önce Temmuz 2015'te Plüton'a en yakın noktadan geçerek gezegenin yapısı ve atmosferini incelemiştir. Ayrıca, Plüton'un kaşifi Clyde Tombaugh'un küllerinin bir kısmı bu insansız uzay aracının içindedir. Uzay aracı New Horizon 6 Aralık 2014 tarihinde bekleme modundan uyanarak Dünya'ya sinyal göndermiştir.

<span class="mw-page-title-main">Charon (uydu)</span> Küçük gezegen Plütonun en büyük doğal uydusu

Charon, cüce gezegen Plüton'un bilinen beş doğal uydusunun en büyüğüdür. Ortalama yarıçapı 606 km (377 mi) olan Charon, Plüton, Eris, Haumea, Makemake ve Gonggong'dan sonra bilinen altıncı büyük Neptün ötesi cisimdir. 1978 yılında James Christy tarafından Washington, DC'deki Amerika Birleşik Devletleri Deniz Gözlemevi'nin Flagstaff İstasyonu'nda (NOFS) çekilen fotoğraf plakaları kullanılarak keşfedildi. Plüton'un diğer uyduları Nix ve Hydra'nın 2005 yılında, Kerberos'un 2011 yılında ve Styx'in ise 2012 yılında keşfinden sonra (134340) Pluto I olarak da tanımlanmaktadır.

<span class="mw-page-title-main">Hydra (uydu)</span>

Hydra Plüton'un uzaklık olarak beşinci ve en dıştaki doğal uydusudur. Çapı yaklaşık 51 kilometredir. Nix uydusundan sadece biraz daha büyük olan Hydra; Plüton'un ikinci en büyük uydusudur.

<span class="mw-page-title-main">Eris (cüce gezegen)</span> Güneş Sistemindeki 2. en büyük cüce gezegen

Eris, Güneş Sistemi'nde bilinen en kütleli ve ikinci en büyük cüce gezegendir. Dağınık diskte bulunan bir Neptün ötesi cisimdir (TNO) ve yüksek bir yörünge dışmerkezliğine sahiptir.

<span class="mw-page-title-main">Kerberos (uydu)</span> Plütonun uydusu ve dört uydudan biridir

Kerberos, en uzun ekseninde yaklaşık 19 kilometre boyunda olan Plüton'un küçük bir doğal uydusudur. Plüton'un keşfedilen dördüncü doğal uydusuydu ve varlığı 20 Temmuz 2011'de ilan edildi. Temmuz 2015'te New Horizons uzay aracı tarafından Plüton ve diğer dört uydusuyla birlikte görüntülendi. Kerberos'un New Horizons görevinde elde edilen ilk görüntüsü 22 Ekim 2015'te kamuoyuna açıklandı.

<span class="mw-page-title-main">Plüton Sistemi</span>

Plüton, 5 uyduya sahiptir. En büyüğü Charon'dur. Charon ve Plüton arasındaki mesafe, Güneş Sistemi'nde bilinen bütün gezegen-uydu ya da cüce gezegen-uydu arasındaki mesafeden çok daha küçüktür. Diğer uyduları Nix, Hydra, Kerberos ve Styx'tir. Bunlar, Charon'a göre daha küçüktür.

Venetia Phair, Clyde Tombaugh'ın 18 Şubat 1930 yılında keşfini yaptığı Kuiper kuşağında bulunan Plüton gezegenine Plüton adını öneren kişidir. Öneriyi yaptığı esnada Oxford'da yaşıyordu ve henüz 11 yaşındaydı.

<span class="mw-page-title-main">Styx (uydu)</span> Plütonun en küçük doğal uydusu

Styx, Plüton'un en küçük doğal uydusudur. Keşfiyle 11 Temmuz 2012'de açıklanan Styx, New Horizons uzay aracı tarafından Temmuz 2015'te, Plüton ve gezegenin diğer uydularıyla birlikte görüntülenerek tek bir fotoğrafı çekildi. Gezegene en yakın ikinci uydu olup keşfi Temmuz 2011'de açıklanan Kerberos'un ardından gezegenin keşfedilen beşinci uydusudur. En uzun ekseninin uzunluğu yaklaşık 16 km olan Styx'in yörünge periyodu 20,1 gündür.

<span class="mw-page-title-main">Plüton'un jeolojik özellikleri listesi</span> Vikimedya liste maddesi

Uluslararası Astronomi Birliği, Plüton'un yüzey özelliklerine aşağıdaki temalardan kaynaklanan kalıcı isimler verilmesine karar verdi: kâşifler, uzay görevleri, uzay araçları, bilim adamları ve mühendisler; hayalî kâşifler, gezginler, gemiler, hedefler ve kökenler; keşifleri hayal etmiş yazarlar ve sanatçılar; kurgusal yeraltı dünyaları, yeraltı varlıkları ve yeraltına gitmiş gezginler.

<span class="mw-page-title-main">Plüton'un jeolojisi</span> Küçük gezegen Plütonun yüzeyinin, kabuğunun ve iç kısmının bilimsel çalışması

Plüton'un jeolojisi Plüton yüzeyi, kabuğu ve iç yapısının karakteristiklerinden meydana gelir. Dünya'dan Plüton'un mesafesi fazla olduğundan cüce gezegeni Dünya'dan derinlemesine incelemek zordur. Bu sebeple Plüton ile ilgili birçok detay, New Horizons'un Plüton Sistemi içinden geçmesiyle 14 Temmuz 2015 ve sonrasına kadar bilinemedi.

<span class="mw-page-title-main">Plüton'un atmosferi</span>

Plüton'un atmosferi, cüce gezegenin etrafını saran bir gaz tabakasıdır. Genelde Plüton'un yüzeyinde buzlarıyla dengede olan azot (N2), metan (CH4) ve karbon monoksit (CO) gazlarından meydana gelen ince bir atmosferdir. Yüzey basıncı 0,65 ilâ 2,4 Pa (6,5 ilâ 24 μbar) arasında olup kabaca Dünya'daki atmosfer basıncınin 1/1.000.000 ilâ 1/100.000'idir. Plüton'un eliptik yörüngesinin atmosferi üzerinde büyük ölçüde etkilediği tahmin edilmektedir: Plüton Güneş'ten uzaklaştıkça atmosferinin yavaş yavaş donması gerekir. Plüton, Güneş'e daha yakınken Plüton'un sert yüzeği ısınır ve böylece buzlar süblimleşir. Terin cilt üzerinde buharlaşmasıyla vücudu serinletmesi gibi bu süblimasyonla bir nevî zıt sera etkisi görülür.

<span class="mw-page-title-main">486958 Arrokoth</span>

486958 Arrokoth (geçici atama 2014 MU69; eski takma adı Ultima Thule), Kuiper Kuşağı'nda bulunan bir Neptün ötesi cisimdir. Arrokoth, NASA uzay sondası New Horizons'un 1 Ocak 2019 tarihinde uçuş yaparak bir uzay aracı tarafından ziyaret edilen Güneş Sistemi'ndeki en uzak ve en ilkel cisim olmuştur. Arrokoth, iki gezegenimsi cisimden oluşan, 36 km (22 mi) uzunluğunda bir kontak ikilidir. Bu iki cisim, 21 ve 15 km (13 ve 9 mi) çaplarındadır ve büyük eksenleri boyunca birleşik bir yapıdadır. Yörünge süresi yaklaşık 298 yıl olan ve düşük bir yörünge eğikliği ve dış merkezliğe sahip olan Arrokoth, soğuk klasik Kuiper Kuşağı cismi olarak sınıflandırılır.

<span class="mw-page-title-main">Sputnik Planum</span>

Sputnik Planum, Plüton'da 1.050 ila 800 km boyutlarında yüksek albedolu buzlu bir yayladır. Çoğu kuzey yarıkürede bulunmakta olmasına rağmen ekvatoru geçmektedir. Çoğu düzensiz çokgenlerle kaplı olan U şekilli vadilerle birbirinden ayrılmış bir yüzeye sahiptir. Çokgenler ortalamada karşıdan karşıya 33 km'dir. Bâzı durumlarda U şekilli vadiler, bloklu dağlar veya tepelerle doludur ya da koyu malzeme içerir. Sputnik Planum, kalp şeklindeki Tombaugh Regio'nun batı lobunu oluşturur. Yüzeyinde süblimasyona delil teşkîl eden rüzgâr çizgileri görünmektedir. Karanlık çizgiler birkaç kilometre uzunluğunda olup hepsi aynı yöndedirler. Yayla, aynı zamanda büyük ihtimalle süblimasyonun meydana getirdiği çukurlar ihtiva eder. Sputnik Planum, adını Dünya'nın ilk yapay uydusundan almıştır. Planumda New Horizons tarafından tespit edilebilir hiçbir krater olmadığından yüzeyin 10 milyon yıldan daha genç olması gerektiği sonucuna varılmıştır.

<span class="mw-page-title-main">Hillary Montes</span> Plütonun yüzeyi üzerinden 1,6 kmye ulaşmış dağlar

Hillary Montes cüce gezegen Plüton'un yüzeyi üzerinden 1,6 km'ye ulaşmış dağlardır. Norgay Montes'un kuzeybatısında, Sputnik Planum'un güneybatı sınır bölgesinde, Tombaugh Bölgesi'nin güneyinde bulunur. Hillary Montes, ilk defa 14 Temmuz 2015 tarihinde New Horizons uzay aracı tarafından görüntülenip NASA tarafından 24 Temmuz 2015 tarihinde haber verilmiştir. Dağlar, 29 Mayıs 1953 tarihinde Dünya'nın en yüksek zirvesi olan Everest Dağı'na çıkan Yeni Zelandalı dağcı Sir Edmund Hillary, ve onunla beraber gelen Nepalli dağcı Şerpa Tenzing Norgay'e göre adlandırılır.

Bu, Güneş Sistemi'ndeki en yüksek dağların bir listesidir. Liste, önemli dağların tespit edildiği tüm gök cisimlerini içermektedir. Bazı gök cisimleri için farklı ölçüm türlerinde farklı zirveler verilmiştir. Güneş sisteminin en yüksek dağı, muhtemelen Mars'taki 21,9 ila 26 km yüksekliğindeki büyük kalkan volkanı Olympus Mons'tur. Vesta asteroidi üzerindeki Rheasilvia'nın merkezi zirvesi de, zirveden tabana kadar 20 ila 25 km arasında tahmin edilen yüksekliğiyle en yüksek adaylardan biridir.

<span class="mw-page-title-main">Mark R. Showalter</span> araştırmacı

Mark Robert Showalter, Amerikalı astronom ve SETI Enstitüsü'nde Kıdemli Araştırma Bilimcisi. Altı doğal uydu ve üç gezegen halkasının keşfinde önemli rol oynamıştır. NASA'nın Gezegensel Veri Sistemi Halkalar Düğümü'nün Baş Araştırmacısı ve Cassini-Huygens'in Satürn görevinde yardımcı araştırmacıdır ve Plüton'a yapılan New Horizons göreviyle yakın bir şekilde çalışmaktadır.