İçeriğe atla

Malakostraka

Malakostraka (Antik Yunanca'dan alınmış Yeni Latince sözcük, μαλακός malakós ("yumuşak") + όστρακον óstrakon ("kabuk")), denizde, tatlısuda ve karada yaşayan kabukluları barındıran geniş bir eklembacaklı kabuklular altsınıfıdır; 16 takıma bölünmüş 40,000 civarı tür barındıran, kabuklulara ait altı sınıfın en büyüğüdür. Grup üyeleri, vücut formları bakımından büyük çeşitlilik gösterir ve yengeç, ıstakoz, kerevit, karides, kril, büyük karides, tahta biti, amphipoda, mantis karidesi gibi bilinen canlılar yanı sıra daha az aşina olunan canlılar da barındırmaktadır. Grup, segmentasyona uğramış, baş, göğüs ve karın bölümlerine ayrılmış ortak bir vücut yapısı takip eden üyeler ihtiva eder; genelde 20 (nadiren 21) vücut segmentine sahiptirler.

Etimoloji

Malakostraka terimi, ilk olarak 1802'de dönemin Paris'teki Doğa Tarihi Müzesi'ndeki eklembacaklı koleksiyonunun küratörü olan Fransız zoolog Pierre André Latreille tarafından kullanılmıştır.[1] Terim, Yunancaμαλακός (Yunancamalakós, "yumuşak" anlamında) ve Yunancaὄστρακον (Yunancaóstrakon, "kabuk" anlamında) iki kelimenin birleştirilmesi ile oluşturulmuştur.[2] Fakat kelime, anlam itibarıyla bir noktada yanıltıcıdır, çünkü bu canlıların kabukları genellikle serttir.[3] Malakostrakalar bazen, malakostraka dışındaki tüm kabuklulara uygulanan ve artık kullanılmayan eski bir takson olan Entomostraca altındaki entomostracanlarla karşılaştırılır.[4]

Açıklama

Leptostraca, ör. Nebalia bipes, yedi karın segmentine sahip olmanın ilkel durumunu korur.

Malakostraka sınıfı yaklaşık 40.000 tür içerir[5] ve "tartışmaya açık olarak ... hayvanlar alemindeki diğer herhangi bir sınıftan daha fazla vücut formu çeşitliliği içerir".[6] Malakostrakalar üç tagma ile (eklembacaklılarda vücudun ayrı bölgeleri, baş/göğüs/karın gibi) karakterize edilir: beş segmentli bir baş, sekiz segmentli bir göğüs ve altı segmentli bir karın ve bir telson (bazı eklembacaklıların vücudunun en arka kısmı), (ataların durumunu koruyan yedi karın segmenti ile koruyan leptostracalar hariç).[6] Malakostrakalar karın uzantılarına da sahiptir ve bu durum, bu sınıfı remipedia hariç diğer tüm büyük kabuklu taksonlardan ayıran bir durumdur.[7] Her vücut segmenti bir çift eklemli ikincil organ (vücut uzantısı) taşır, ancak bu uzantılar ikincil olarak kaybolabilir.[8]

Ekoloji

Grapsus grapsus, karasal bir yengeç

Malakostrakalar, geniş yelpazeli deniz ve tatlı su habitatlarında yaşar ve bu sınıfa ait üç takımın karasal üyeleri de vardır: Amphipoda (Talitridae), Isopoda (Oniscidea, tahta biti) ve Decapoda (pavurya, keşiş yengeçleri, Ocypodidae, Gecarcinidae ve Grapsidae familyalarının yengeçleri ve karasal kerevit).[9] Üyelerin çoğu leş yiyici türler olmasına rağmen bazı üyeleri, ör. porselen yengeçleri, süzücüdür ve bazıları da, ör. mantis karidesleri, etoburdur.[10]

Fosil kayıtları

İlk malakostrakaların, Kambriyen döneminde Phyllocarida'ya ait hayvanlar ortaya çıktığında ortaya çıktığı not edilmiştir.[11][12]

Sınıflandırma

Aşağıdaki malakostrakan sınıflandırması, Los Angeles Doğa Tarihi Müzesi kabuklular küratörü olan Amerikalı deniz biyologları Joel W. Martin ve George E. Davies tarafından yayımlanan "Updated Classification of the Recent Crustacea" (2001) isimli İngilizce yayıma dayanmaktadır.[13] Soyu tükenmiş takımlar bu sınıflandırmaya eklenmiş[14][15][16] ve bu takımlar dikilitaş (†) ile belirtilmiştir.

Odontodactylus scyllarus (Hoplocarida: Stomatopoda)
Porcellio scaber ve Oniscus asellus (Peracarida: Isopoda)
Kanser paguruları (Eucarida: Decapoda)

Sınıf Malakostraka Latreille, 1802

  • Altsınıf Phyllocarida Packard, 1879
  • † Archaeostraca Claus 1888
  • † Hoplostraca Schram, 1973
  • Leptostraca Baba, 1880
  • Altsınıf Hoplocarida Calman, 1904
  • † Aeschronectida Schram, 1969
  • † Archaeostomatopoda Schram, 1969
  • Stomatopoda Latreille, 1817
  • Alt sınıf Eumalacostraca Grobben, 1892
    • Üsttakım Syncarida Packard, 1885
      • † Palaeokaridacea Brooks, 1979
      • Bathynellacea Chappuis, 1915
      • Anaspidacea Calman, 1904
    • Üsttakım Perakarida Calman, 1904
      • Spelaeogriphacea Gordon, 1957
      • Termosbaenacea Monod, 1927
      • Lophogastrida Sars, 1870
      • Mysida Haworth, 1825
      • Mictacea Bowman ve ark., 1985
      • Amfipoda Latreille, 1816
      • Isopoda Latreille, 1817
      • Tanaidacea Dana, 1849
      • Cumacea Krøyer, 1846
    • Üsttakım Eucarida Calman, 1904
      • Euphausiacea Dana, 1852
      • Amphionidacea Williamson, 1973
      • Decapoda Latreille, 1802

Kaynakça

  1. ^ Dupuis, Claude (1974). "Pierre André Latreille (1762–1833): the foremost entomologist of his time". Annual Review of Entomology. 19: 1-14. doi:10.1146/annurev.en.19.010174.000245. 
  2. ^ "malacostracan." Oxford Dictionary of English 2e, Oxford University Press, 2003.
  3. ^ "Crustaceans". The Fossil Book: a Record of Prehistoric Life. 2nd. Courier Dover Publications. 1996. ss. 213-221. ISBN 978-0-486-29371-4. 
  4. ^ "Introduction to the Malacostraca". Aquatic Invertebrates of Alberta: an Illustrated Guide. University of Alberta. 1991. ss. 173-175. ISBN 978-0-88864-234-9. 
  5. ^ "Introduction". Crustacea: Malacostraca. Zoological catalogue of Australia. 19.2A. CSIRO Publishing. 2002. ss. 1-7. ISBN 978-0-643-06901-5. 
  6. ^ a b "Invertebrates with legs: the arthropods and similar groups". The Invertebrates: a Synthesis. 3rd. Wiley-Blackwell. 2001. ss. 168-206. ISBN 978-0-632-04761-1. 
  7. ^ Invertebrate Zoology. 7th. Cengage Learning. 2004. ss. 625-626. ISBN 978-81-315-0104-7. 
  8. ^ "Class Malacostraca: crabs, krill, pill bugs, shrimp, and relatives". Animal Diversity Web. University of Michigan. 2001. 15 Mayıs 2004 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Kasım 2010. 
  9. ^ "Crustaceans and the evolution of the arthropods". The Colonisation of Land: Origins and Adaptations of Terrestrial Animals. Cambridge University Press. 1983. ss. 63-106. ISBN 978-0-521-25218-8. 
  10. ^ "Crustaceans". Handbook of the Marine Fauna of North-West Europe. Oxford University Press. 1995. ss. 290-461. ISBN 978-0-19-854055-7. 
  11. ^ Collette, Joseph H. (2010). "Three-dimensionally preserved arthropods from Cambrian Lagerstätten of Quebec and Wisconsin". Journal of Paleontology. 84 (4): 646-667. doi:10.1666/09-075.1. 
  12. ^ Collette, Joseph H. (2010). "Early evolution of phyllocarid arthropods: phylogeny and systematics of Cambrian–Devonian archaeostracans". Journal of Paleontology. 84 (5): 795-820. doi:10.1666/09-092.1. 
  13. ^ Martin, Joel W.; Davis, George E. (2001). An Updated Classification of the Recent Crustacea (PDF). Natural History Museum of Los Angeles County. s. 132. 12 Mayıs 2013 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Ekim 2021. 
  14. ^ Jenner, Ronald A.; Hof, Cees H. J.; Schram, Frederick R. (1998). "Palaeo- and archaeostomatopods (Hoplocarida: Crustacea) from the Bear Gulch Limestone, Mississippian (Namurian), of central Montana". Contributions to Zoology. 67 (3): 155-186. doi:10.1163/18759866-06703001Özgürce erişilebilir. 
  15. ^ Camacho, A. I.; Valdecasas, A. G. (2008). "Global diversity of syncarids (Syncarida; Crustacea) in freshwater". Balian, E. V.; Lévêque, C.; Segers, H.; Martens, K. (Ed.). Freshwater Animal Diversity Assessment. Developments in Hydrobiology. 198. Springer. ss. 257-266. doi:10.1007/978-1-4020-8259-7_28. ISBN 978-1-4020-8258-0. 
  16. ^ Davie, P. J. F. (2001). "Subclass: Phyllocarida, Introduction". Crustacea: Malacostraca: Phyllocarida, Hoplocarida, Eucarida (Part 1). Zoological catalogue of Australia. 19.3A. CSIRO Publishing. s. 24. ISBN 978-0-643-06791-2. 

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Beyin</span> vücudumuzun kontrolünü sağlayan sinir sisteminin merkezi beyin

Beyin , sinir sisteminin merkezi olarak hizmet eden bir organıdır. Bütün omurgalı hayvanlar ve çoğu omurgasız hayvan -bazı süngerler, knidliler, tulumlular ve derisi dikenliler gibi omurgasızlar hariç- beyne sahiptir. Baş kısmında; duyma, tatma, görme, denge, koklama gibi duyulara hizmet eden organlara yakın bir noktada bulunan beyin omurgalıların vücudundaki en karmaşık organdır. Normal bir insanda serebral korteksin 15-33 milyar nörondan müteşekkil olduğu tahmin edilmektedir. Her biri birkaç bin nöronla sinaps denen bağlantılar yardımıyla bağlıdır. Bu nöronlar birbirleriyle akson denen uzun protoplazmik lifler yardımıyla iletişim kurar. Aksonlar bilgiyi beynin diğer kısımlarına yahut vücudun spesifik alıcı hücrelerine taşır.

<span class="mw-page-title-main">Entomoloji</span> böcekleri inceleyen bilim dalı

Entomoloji böceklerin bilimsel çalışmasıdır ve zoolojinin bir dalıdır. Geçmişte böcek terimi daha az spesifikti ve tarihsel olarak entomolojinin tanımı, örümceğimsiler, çok bacaklılar ve kabuklular gibi diğer eklembacaklı gruplarındaki hayvanların incelenmesini de içerirdi. Bu daha geniş anlam, gayriresmi kullanımda hala karşılaşılabilir.

<span class="mw-page-title-main">Memeliler</span> kara omurgalıları sınıfı

Memeliler, hayvanlar aleminin insanların da dâhil olduğu, dişilerinde bulunan meme bezleri ve hem dişi hem erkek bireylerinde bulunan ter bezleri, kıl, işitmede kullanılan üç orta kulak kemiği ve beyinde yer alan neokorteks bölgesi ile ayrılan bir omurgalı sınıfıdır.

<span class="mw-page-title-main">Eklem bacaklılar</span> omurgasızların en büyük şubesi

Eklem bacaklılar ya da Arthropoda, omurgasızların en büyük şubesidir.

<span class="mw-page-title-main">Sülük</span>

Sülükler ya da, halkalı solucanlar şubesine ait bir alt sınıftır.

<span class="mw-page-title-main">Yengeç</span>

Yengeç, On ayaklılar (Decapoda) takımından Brachyura infra takımını oluşturan kabuklu türlerin ortak adı. Tipik olarak çok kısa bir kuyrukları vardır, karın ise toraksın altına gizlenmiştir. Genellikle kalın bir dış iskelete sahiptirler ve bir çift kıskaç ile donatılmışlardır. Yengeçler tüm dünya okyanuslarında bulunurken; ayrıca birçok çeşit tatlısu ve karada yaşayan türü de vardır. Yengeçlerin boyutları sadece birkaç mm olan bezelye yengeçi ile bir bacağının boyu 4 metreye kadar çıkabilen Japon örümcek yengeci arasında değişiklik gösterir.

<span class="mw-page-title-main">Kitin</span>

Kitin önemli polisakkaritlerden biridir. Eklembacaklılar tarafından dış iskeletin kurulmasında kullanılan ve mantarların hücre çeperini oluşturan karbonhidrata kitin denir.

<span class="mw-page-title-main">Euphausiidae</span>

Euphausiidae, Euphausiacea takımına bağlı bir hayvan familyasıdır.

<span class="mw-page-title-main">Böğ</span>

Böğler ya da Böğüler (Solifugae), örümceğimsiler sınıfından eklembacaklı takımıdır ve dünya çapında 153 cinste toplanan yaklaşık 1000'den fazla türü vardır.

<span class="mw-page-title-main">Portunidae</span>

Portunidae, Portunoidea üstfamilyasına bağlı bir hayvan familyasıdır. Beşinci bacak çiftinin geniş yüzgeç biçimini almasıyla karakteristik olarak tanınır. Bu yüzgeç biçimini alan bacaklarıyla yüzdükleri için yüzücü yengeçler olarak da adlandırılır. Hızlı yüzme yeteneğiyle keskin pençeleri birleşince hızlı ve agresif yırtıcı olmaları kaçınılmazdır.

<span class="mw-page-title-main">Tespih böceği</span>

Armadillidium vulgare veya dildeki kullanımıyla Tespih böceği veya da bilinen en eski haliyle 18. yüzyıldaki yazımıyla Tesbih böceği, Armadillidium cinsine bağlı bir hayvan türüdür.

<span class="mw-page-title-main">Gonopor</span>

Gonopor, birçok omurgasızda cinsel organ gözeneğidir. Böceklerin de dahil olduğu altı bacaklıların genelde bir tane gonopor vardır, ancak mayıs sineğinin bir çift gonoporu vardır. Daha spesifik olarak, cinsiyetini değiştirmemiş dişilerde gonopor oviduktun girişiyken, erkeklerde ejekülasyon kanalının girişidir.

<span class="mw-page-title-main">On ayaklılar</span> kabuklular takımı

Decapoda veya dekapotlar, kerevit, yengeç, ıstakoz ve karides gibi grupları içinde barındıran, Malacostraca sınıfı içindeki kabuklulardan oluşan bir alt takım. Çoğu dekapot türü leşçildir. Takım 2.700 cins içinden 15.000 tür ve yaklaşık 3.300 fosil türü içermektedir. Bu türlerin yaklaşık yarısını yengeçlerle birlikte karidesler ve Anomuralar oluşturmaktadır. Bulunmuş en eski dekapot fosili Devoniyen Palaeopalaemon'udur.

<i>Arroz a la tumbada</i>

Arroz a la tumbada, beyaz pirinç ve deniz ürünleriyle hazırlanan geleneksel bir Meksika yemeğidir. Bu spesiyalitede doğranmış domates, soğan, sarımsak ve kırmızı biberden sofrito yapılır. Pirinç ve balık suyu veya normal su eklenir, ardından karides, istiridye, yengeç ve kalamardan herhangi biri eklenir. Yemeğe epazotun taze yaprağı, maydanoz, kişniş ve kekik eklenebilir. Arroz a la tumbada geleneksel olarak kalın bir toprak kap olan cazuela'da pişirilir.

<span class="mw-page-title-main">Karsinizasyon</span>

Karsinizasyon, yengeç olmayan kabuklu bir canlının yengeç formunu aldığı yakınsak evrim örneğidir. Bu terim evrimsel biyolojiye L.A. Borradaile tarafından kazandırıldı ve bu süreci "Doğanın yengeç üretmeye yönelik birçok girişiminden biri" olarak tanımladı. Karsinize olmuş birçok kabuklu Anomura takımına dahildir.

<span class="mw-page-title-main">Ecdysozoa</span>

Ecdysozoa, bir protostom hayvan grubu olup Arthropoda'nın da içinde bulunduğu, Nematoda ile birkaç küçük şubeyi içerir. İlk olarak Aguinaldo ve ark. 1997'de, esas olarak 18S ribozomal RNA genleri kullanılarak inşa edilen filogenetik ağaçlara dayanıyordu. Dunn ve ark. tarafından 2008'de yapılan büyük bir çalışma, Ecdysozoa'yı bir klad, yani ortak bir atadan ve onun tüm soyundan gelen bir grup olarak güçlü bir şekilde destekledi.

<span class="mw-page-title-main">Megacheira</span>

Megacheira', omurgalı "büyük uzantılara" sahip olmaları ile tanımlanan soyu tükenmiş bir yırtıcı eklembacaklı sınıfıdır. Taksonomik konumları tartışmalıdır, çalışmalar onları kök grubu euarthropodlar ya da kök grubu chelicerates olarak kabul etmektedir. Büyük uzantıların diğer eklembacaklıların sefalik uzantılarıyla homoloji ilişkisi de tartışmalıdır. Grubun tartışmasız üyeleri, alt Kambriyen döneminden orta Kambriyene kadar dünya genelinde deniz ortamlarında mevcuttu.

<i>Waptia</i> eklem bacaklı

Waptia fieldensis, Kanada'nın Orta Kambriyen Burgess Shale Lagerstätte'den soyu tükenmiş bir eklembacaklı türüdür. Waptia, 8 santimetre (3 in) uzunluğa kadar ulaştı ve hem morfoloji hem de alışkanlık açısından modern karideslere benziyordu. Büyük bir çift kabuklu kabuğu ve bir çift kuyruk kanadıyla sonlanan parçalı bir gövdesi vardı. Aktif bir yüzücüydü ve deniz tabanından topladığı organik parçacıklarla besleniyordu. Ayrıca, kuluçka bakımının doğrudan kanıtı olan en eski hayvanlardan biridir.

Bitki takımları listesi hazırlanırken Ruggiero et al. 2015 çalışması temel alınarak yaşayan Viridiplantae takımlarını, Christenhusz et al. 2011b ve Pteridophyte Phylogeny Group temel alınarak yaşayan likofit ve eğrelti takımlarını, Christenhusz et al. 2011a temel alınarak yaşayan açık tohumlular takımlarını, ayrıca Anderson, Anderson & Cleal 2007 temel alınarak tükenmiş takımları listeler.

<span class="mw-page-title-main">Peracarida</span>

Peracarida, Eumalacostraca altsınıfına bağlı bir hayvan üsttakımıdır. Türlerinin çoğu genel olarak 2 cm (0,8 in)'den daha küçük olsa da, aralarındaki en büyük tür olan Bathynomus giganteus 76 cm (29,9 in)'e erişebilir. Bilinen en eski türü, İrlanda'da Famenien'den de eski zamanlara dayanan Oxyuropoda ligioides fosilidir.