İçeriğe atla

Koral Fantazi

Beethoven, 1804.

Piyano, koro ve orkestra için do minör fantezi, Op. 80, 1808 yılında Ludwig van Beethoven tarafından bestelenmiştir. Koro için yazılan kısım Christophe Kuffner'in (1780 - 1846) bir şiiri üzerine yazılmıştır.

Bestelenmesi ve prömiyeri

Fantazi'nin prömiyeri 22 Aralık 1808'de, Akademie'de, yine do majör anahtarında yazılmış olan 5. Senfoni, 6. Senfoni ve Dördüncü piyano konçertosu'nun prömiyerleriyle birlikte aynı konserde yapılmıştır. Bu konserini görkemli bir finalle bitirmek isteyen Beethoven, tüm çalgıların ve koronun yer aldığı tek bir eser yazar: Fantasia Op. 80. Beethoven, konserde piyano kısmını kendisi çalar ve eseri doğaçlama bir kısımla başlatır.

Beethoven eseri aralık ayının ikinci yarısında yazmıştır, bu süre kendi standartları için oldukça kısadır. Öğrencisi Carl Czerny'ye göre eserin tamamlanmış kısımlarına kısa bir sürede söz yazması için Christoph Kuffner ile anlaşır.[1] Beethoven'ın bir başka öğrencisi olan Gustav Nottebohm eserin sözlerini Georg Friedrich Treitschke'nin de yazmış olabileceği ihtimalini ortaya atar. Treitschke, 1814'te Beethoven'nın operası Fidelio 'nun final bölümünün sözlerini yazmıştır.[2]

Formu

Koral fantazi, birçok performansta 20 dakika kadar sürer, 2 bölümden oluşur:

  • 1. Adagio
  • 2. Final. Allegro – Meno allegro (Allegretto) – Allegro molto – Adagio ma non troppo – Marcia, assai vivace – Allegro – Allegretto ma non troppo quasi andante con moto »Schmeichelnd hold und liebliech klingen« – Presto

Fantazi, yavaş ama virtüozite gerektiren, do minörden başlayıp do majöre uzanan ve geri gelen 26-barlık bir açılışa sahiptir. Parçanın ana kısmı, "Final" olarak adlandırılmıştır. "Final" çello ve kontrbaslar tarafından çalınan allegro bir temayla başlar. Sonrasında solo piyano koral temayı başlatır. Bu temanın varyasyonları sonrasında sırasıyla flütler, obualar, klarnetler ve yaylı solistler tarafından çalınır. Bu tema tüm orkestra tarafından forte olarak çalınır ve sonrasında gelecek olan piyanonun oldukça lirik satırlarına bir geçiş görevi görür.

Daha sonra orkestaraya sekizlik notalardan oluşan ağır bir piyano bölümü eşlik etmeye başlar ve bu bölüm eseri do minörden do majöre yükseltir. Sonrasında gelen sakin bir la majör kısmının ardından korna, iki dilli enstrümanlar ve piyano eseri marş temposunda çalınan fa majör bir bölüme geçirir. Bu bölümde ana temanın varyasyonları marş stilinde çalınır. Koronun girmesinden önce eser, çalgılar ile Allegro kısmından itibaren tekrar çalınır.

Koro bölümü, sopranolar ve altoların ana temayı söylemesiyle başlar. Tenorların ve basların ana temayı tekrar etmesinin ardından, tüm koro ve orkestranın katıldığı tutti kısmı icra edilir. Parça bitmeden önceki son kısım presto temposundadır. Bu kısımda orkestra, koro ve piyano aynı anda çalar.

Kaynakça

  • Albrecht, Theodore et al. (1996) Letters to Beethoven and Other Correspondence: 1824–1828. University of Nebraska Press.
  • Broyles, Michael (1987) Beethoven: the emergence and evolution of Beethoven's heroic style. Taylor and Francis.
  • Kalischer, Alfred Christlieb, John South Shedlock, and Arthur Eaglefield Hull (1972) Beethoven's Letters. Courier Dover Publications.
  • Kinderman, William (1995) Beethoven. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
  • Lühning, Helga (1990) Beethoven: Lieder und Gesänge, Band II. Munich: G. Henle.

Dış bağlantılar

Kaynakça

  1. ^ Albrecht et al. (1006, 10) identify Kuffner as "an official at the War Ministry, musically talented poet, author of the text of the Choral Fantasia Op. 80, and of the drama Tarpeja, for which Beethoven supplied incidental music WoO 2, in 1813." His life dates are 28 June 1780 (Vienna) - 7 November 1846 (Vienna).
  2. ^ Kinderman (1995, 132)

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Johannes Brahms</span>

Johannes Brahms Alman piyanist, orkestra şefi ve 19. yüzyılın ikinci yarısının en önemli Romantik dönem bestecilerindendir. Hamburg'da Lutheran bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve profesyonel yaşamının çoğunu Viyana'da geçirdi. Bazen Johann Sebastian Bach ve Ludwig van Beethoven ile müziğin "Üç B"sinden biri olarak gruplandırılır, bu yorum aslında on dokuzuncu yüzyıl orkestra şefi Hans von Bülow tarafından yapılmıştır.

Bu Rus Besteci Sergey Taneyev'in eserleri listesidir (1856-1915).

<span class="mw-page-title-main">Şehrazad (Nikolay Rimski-Korsakov)</span>

Şehrazad, Op.35, Rus müzisyen Nikolay Rimski-Korsakov tarafından 1888 yılında bestelenen senfonik süit.

Dmitri Şostakoviç genellikle bestelerini ve ara sıra diğer bestecilerin müziklerini opus numaralarıyla kataloglamıştır. Bu uygulamaya erken eserlerinden fa♯ minör Scherzo ile başlamış ve hayatının sonuna kadar devam etmiştir. Bununla birlikte, gençlik eserlerinin çoğu, sanatsal olgunluğundan bitmemiş eserleri ve çok sayıda tamamlanmış eseri opus numarasız kalmıştır. Şostakoviç'in bir esere atanan eser numarasını aldığı, sonra başka birine verdiği veya bitmiş bir kompozisyonun numaralandırılması konusunda kararsız olduğu durumlar da vardır. Konuyu daha da karmaşık hale getiren şey, 1930'larda kendi müziğini derlerken yaptığı bir hatadır. Bu karmaşaya 'The Youth of Maxim' ve 'Girl Friends' film müziklerine aynı opus numarası vermiş olması yol açmıştır.

<span class="mw-page-title-main">Mi majör keman konçertosu (Bach)</span>

Keman, Yaylı Çalgılar ve Sürekli bas için Mi Majör Konçerto BWV 1042, Johann Sebastian Bach'ın 1720-1732 yılları arasında Köthen'de yazdığı sanılan eseri.

<span class="mw-page-title-main">Guillaume Lekeu</span> Belçikalı besteci (1870 – 1894)

Guillaume Lekeu, Belçikalı besteci.

<span class="mw-page-title-main">Dört Mevsim (Vivaldi)</span>

Dört Mevsim, İtalyan besteci Antonio (Lucio) Vivaldi'nin en meşhur ve en sık seslendirilen eseridir. 1720'li yılların başlarında Il cimento dell'Armonia e dell'Inventione (Uyum ve Buluş Arasındaki Çekişme) başlığı ve Op. 8 eser sayısıyla yazılmış olan on iki konçertonun ilk dördünden oluşur. İlk kez 1725 yılında Amsterdam'da Fransız-Hollandalı yayımcı Michel-Charles Le Cène tarafından yayımlanmış ve kendi zamanında da en bilinen eserlerden biri olmuştur. Ayrıca Vivaldi konçertolara eşlik eden soneler yazarak o döneme göre müzikal devrim yapmış, programlı müzik türünün en eski ve en detaylı örneklerinden birini yaratmıştır.

<span class="mw-page-title-main">5. Senfoni (Beethoven)</span>

5. Senfoni, Op. 67, 1804-1808 yıllarında Ludwig van Beethoven tarafından bestelenmiştir. Bu eser klasik müzikte en çok ve en iyi bilinen kompozisyonlardan ve en çok çalınmış senfonilerden biridir. Eser dört bölümden oluşmaktadır: Bir açılış sonatası, bir andante ve finali yapacak attacca'ya götüren hızlı bir scherzo. Eser ilk olarak 1808 yılında Viyana'daki Theater an der Wien'de çalınmış, kısa bir süre sonra da müthiş bir itibar elde etmiştir. E. T. A. Hoffmann senfoniyi "zamanının en önemli çalışması" olarak nitelemektedir. Eser, "kısa-kısa-kısa-uzun" melodisinin iki kere çalınmasıyla başlar. (

Birinci Viyolonsel (Çello) Konçertosu, Şostakoviç tarafından 1955 yılında, aynı zamanda öğrencisi olan viyolonsel virtüözü Mstislav Rostropoviç’in adına yazılmış ve ilk kez de onun tarafından seslendirilmiştir.

<span class="mw-page-title-main">Macar Dansları (Brahms)</span>

Macar Dansları Johannes Brahms tarafından bestelenmiş 21 dans müziğini barındıran eser. Yazımı 1880 yılında tamamlanmıştır.

8. Piyano Sonatı Do minör, Op.13 veya yaygın olarak bilinen adıyla Fransızca: Sonata Pathétique, Ludwig van Beethoven tarafından bestelenmiş piyano sonatı. 1789 yılında bestelenmiş ve besteci 27 yaşındayken, 1799’da yayımlanmıştır. Dünya genelinde en tanınmış kompozisyonlardan biridir. Beethoven eseri arkadaşı Karl Alois’ya adamıştır. Bestecinin kendisi tarafından isimlendirilmiş nadir eserlerinden biri olduğu düşünülmesine rağmen; parçaya, sonatın trajik sonaritesinden etkilenerek, Fransızca: Grande sonate pathétique ismini veren eserin yayımcısıdır.

<span class="mw-page-title-main">İki keman için re minör konçerto (Bach)</span>

'İki keman, yaylı çalgılar ve sürekli bas için BWV 1043 eser sayılı re minör konçerto, Johann Sebastian Bach'ın 1720-1732 yılları arasında Köthen'de yazdığı sanılan çalgısal bir eseridir. Kısaca 'İkili Konçerto olarak da bilinmektedir.

<span class="mw-page-title-main">İki Klavsen için Konçerto BWV 1062 do minör (Johann Sebastian Bach)</span>

İki klavsen, Yaylılar ve Sürekli bas için BWV 1062 eser sayılı do minör konçerto, Johann Sebastian Bach'ın 1735-1736 yıllarında Leipzig'de yazdığı bir eseridir. Bestecinin Köthen yıllarında yazdığı BWV 1043 eser sayılı re minör iki keman için konçertosunun Leipzig yıllarında bir ton aşağı aktarılıp iki klavsen için yeniden düzenlemiş versiyonudur. İki klavsen ve yaylılar için yazdığı üç konçertonun sonuncusudur.

<span class="mw-page-title-main">La stravaganza</span>

La stravaganza (Aşırılık), 1712-1713'te Antonio Vivaldi tarafından yazılmış Op. 4 eser sayılı bir dizi konçertodan oluşan setin adıdır. İlk olarak 1716'da Amsterdam'da Estienne Roger & Le Cene yayın evi tarafından basılmış ve Vivaldi'nin keman öğrencisi olan Venedikli asil Vettor Delfino'ya adanmıştır. Tüm konçertolar solo keman, yaylılar ve sürekli bas için yazılmış; ancak, bazı bölümlerde ekstra solistler gerekmektedir.

<span class="mw-page-title-main">La cetra</span>

La cetra Antonio Vivaldi'nin Op. 9 eser sayılı, keman için on iki konçertodan oluşan serinin adıdır. İki solo keman içeren Si-bemol Majör 9. konçerto hariç, tümü solo keman, yaylılar ve sürekli bas içindir. Eser, lir benzeri bir çalgı olan Cetra'nın adını almıştır ve dönemin Kutsal Roma-Germen İmparatoru VI. Charles'a ithaf edilmiştir. 1727'de Amsterdam: Michel-Charles le Cene yayın evi tarafından basılmış ve yayımlanmıştır.

Klasik Müziğin En Büyük 50 Parçası, Londra Filarmoni Orkestrası tarafından şef David Parry ile kaydedilen klasik eserlerden bir seçkidir. Londra'daki Abbey Road Studios, Royal Festival Hall ve Henry Wood Hall'da kaydedilen albüm, Kasım 2009'da dijital formatta ve 2011'de 4'lü CD set olarak yayınlandı. Klasik Müziğin En Büyük 50 Parçası 200.000'den fazla kopya sattı ve üç yılı aşkın süredir iTunes'daki en iyi 10 klasik albümden biri olarak geçirdi.

<span class="mw-page-title-main">Altı Keman Konçertosu, Op. 6 (Vivaldi)</span>

Antonio Vivaldi'nin 1717'de yazdığı, Amsterdam Chez Jeanne Roger Yayınevi tarafından 1719'da yayınlanan solo keman, yaylılar ve sürekli bas için bestelediği Op. 6 eser sayılı altı konçertodur. Op. 10, 11, 12 ile beraber Op. 3, 4, 8 gibi on iki konçerto içeren setlerinden yalnız altı konçerto içeriyor olmasıyla ayrılır.

Arpejyon ve La minör Piyano için Sonat, D. 821, Kasım 1824 tarihinde, Viyana'da Franz Schubert tarafından yazılmıştır. Sonat, arpejyon için günümüze ulaşmış olan tek önemli kompozisyon olma özelliğindedir. Sonat, Zseliz'deki ikinci kalışından Viyana'ya döndükten yaklaşık bir ay sonrasında, Kasım 1824'te bestelendi. Sonat, başta çello olmak üzere diğer yaylı çalgılara uyarlanmıştır.

<span class="mw-page-title-main">Viyolonsel Konçertosu (Elgar)</span>

Edward Elgar'ın Mi minör Viyolonsel Konçertosu, Op. 85, son önemli eseri olmakla birlikte, solo çello repertuarının temel taşı olan bir eserdir. Elgar, bu eseri Birinci Dünya Savaşı'nın ardından, konserlere gitmeye başlamış halkla birlikte müziğinin modasının geçtiği dönemde bestelemiştir. Elgar'ın lirik ve tutkulu olan Keman Konçertosu'nun aksine, Çello Konçertosu genellikle derin düşüncelere dalmış ve ağıtlı bir şekildedir.

<span class="mw-page-title-main">Senfoni No. 1 (Şostakoviç)</span>

Senfoni No.1, Fa Minör, Op. 10,, Dmitri Şostakoviç tarafından 1924-1925 yıllarında bestelenmiş ve ilk olarak Mayıs 1926'da Leningrad Filarmoni Orkestrası tarafından Nicolai Malko yönetiminde Leningrad'da çalınmıştır Şostakoviç bu eseri Petrograd Konservatuvarı'ndan mezuniyet eseri olarak yazdı ve 19 yaşındayken tamamladı.