İçeriğe atla

Hitit çivi yazısı

Bir tablet üzerinde Hitit çivi yazısı.

Hitit çivi yazısı, Hitit dilini yazmakta kullanılan çivi yazısıdır. Millattan önce 2. bin yıldan kalma çivi yazısı ile yazılmış Hititçe metinler, kil tabletler halinde korunmuştur.

Hititliler tarafından kullanılan çivi yazısı, büyük ölçüde Eski Asur medeniyetinden alınmıştır. Rüster ve Neu tarafından yayımlanan Hethitisches Zeichenlexikon (HZL), Eski Asur belgelerinde kullanılan 600 çivi yazısı formuna karşılık, Hitit belgelerinde kullanılan 375 çivi yazısı formu listelemektedir. Bunların 11 tanesi Hurri ve Hatti belgelerinde de görülür. İşaretlerin yarısına yakınının hece değeri vardır. Geri kalanları ise tüm kelimeyi temsil eden logogram ve ideogramlardan oluşur.

Hitit çivi yazısı işaretleri 3 farklı formda görülebilir: Heceleri belirten hece yazısı, Akadca'dan alınan Akadogramlar ya da Sümerce'den alınan Sümerogramlar. Akadogram ve SÜmerogramlar bu dillerden alınma işaretler olmakla birlikte, kullanım esnasında Hitiçe karşılıklarıyla okunurlar. Geleneksel olarak transliterasyon esnasında;

  • Hece yazısı eğik küçük harflerle
  • Akadogramlar EĞİK BÜYÜK HARFLERLE
  • Sümerogramlar BÜYÜK HARFLERLE yazılır.

Bu nedenle, örneğin GI 𒄀 işareti üç şekilde translitere edilebilir; Hitiçe gi (ya da ge), Akadca QE-RU-UB, Sümerce GI ya da belirteç olarak kullanıldığında GI olarak.

Hece Yazısı

Hitit hece yazısı, tek ünlüden oluşan hecelerden (V), ünsüz ile başlayan ünlü seslerden (CV), ünlü ile başlayan ünsüz seslerden (VC) ya da başında ve sonunda ünsüz bulunan ünlülerden (CVC) oluşur. Bu sistemde b, p, d, t, g, k, ḫ, r, l, m, n, š, z ünsüzleri, a, e, i, u ünlüleriyle ya da ya (=I.A 𒄿𒀀), wa (=PI 𒉿) ve wi (=wi5=GEŠTIN 𒃾) heceleriyle birlikte kullanılabilir.

V (Ünlü)

a 𒀀
e 𒂊
i 𒄿
u 𒌋, ú 𒌑

CV (Ünsüz + Ünlü)

b-p-d-t-g-k-ḫ-l-m-n-r-š-w-y-z-
-a ba 𒁀pa 𒉺da 𒁕ta 𒋫ga 𒂵ka 𒅗ḫa 𒄩la 𒆷ma 𒈠na 𒈾ra 𒊏ša 𒊭wa 𒉿ya 𒅀za 𒍝
-e be 𒁁,
𒁉
de,
di 𒁲
te 𒋼ge,
gi 𒄀
ke,
ki 𒆠
ḫe 𒄭,
ḫé 𒃶
le,
li 𒇷
me 𒈨,
𒈪
ne 𒉈,
𒉌
re,
ri 𒊑
še 𒊺ze 𒍣,
𒍢
-i bi 𒁉ti 𒋾ḫi 𒄭mi 𒈪ni 𒉌ši 𒅆wi5 𒃾zi 𒍣
-u bu,
pu 𒁍
du 𒁺tu 𒌅gu 𒄖ku 𒆪ḫu 𒄷lu 𒇻mu 𒈬nu 𒉡ru 𒊒šu 𒋗,
šú 𒋙
zu 𒍪

VC (Ünlü + Ünsüz)

-b-p-d-t-g-k-ḫ-l-m-n-r-z
a- ab, ap 𒀊ad, at 𒀜ag, ak 𒀝aḫ, eḫ, iḫ, uḫ 𒄴al 𒀠am 𒄠an 𒀭ar 𒅈 𒀸az 𒊍
e- eb, ep, ib, ip 𒅁ed, et, id, it 𒀉eg, ek, ig, ik 𒅅el 𒂖em, im 𒅎en 𒂗er, ir 𒅕 𒌍, 𒐁ez, iz 𒄑
i- il 𒅋in 𒅔 𒅖
u- ub, up 𒌒ud, ut 𒌓ug, uk 𒊌ul 𒌌 um 𒌝un 𒌦ur 𒌨, úr 𒌫 𒍑uz 𒊻

CVC (Ünsüz + Ünlü + Ünsüz)

  • Ḫ: ḫal 𒄬 ; ḫab/p 𒆸 ; ḫaš 𒋻; ḫad/t 𒉺 (=pa, PA "asa"); ḫul (=ḪUL "kötü"); ḫub/p 𒄽; ḫar/ḫur 𒄯 (ḪAR "çember", ḪUR "kalın", MUR "akciğer")
  • K/G: gal 𒃲 (=GAL "büyük"); kal,gal9 𒆗; kam/gám 𒄰 (=TU7 "çorba"); k/gán 𒃷 (=GÁN "tarla"); kab/p,gáb/p 𒆏 (=KAB "sol"); kar (=KAR "bulmak"); k/gàr 𒃼; k/gaš 𒁉 (=bi, KAŠ "bira"); k/gad/t 𒃰 (=GAD "kumaş"); gaz 𒄤 (=GAZ "öldürmek"); kib/p ; k/gir 𒄫; kiš 𒆧 (=KIŠ "dünya"); kid/t9 𒃰 (=gad); kal 𒆗 (=KAL "güçlü"); kul 𒆰 (=KUL "evlat"); kúl,gul 𒄢 (=GUL "kırmak"); k/gum 𒄣; kur 𒆳 (=KUR "toprak"); kùr/gur 𒄥
  • L: lal 𒇲 (=LAL "bağlamak"); lam 𒇴; lig/k 𒌨 (=ur); liš 𒇺 (=LIŠ "kaşık"); luḫ 𒈛 (=LUḪ "bakan"); lum 𒈝
  • M: maḫ 𒈤 (=MAḪ "büyük"); man (=MAN "20"); mar 𒈥; maš 𒈦 (=MAŠ "yarım"); meš (="90") ; mil/mel 𒅖 (=iš); miš 𒈩 ; mur 𒄯 (=ḫur); mut (=MUD "kan")
  • N: nam 𒉆 (=NAM "bölge"); nab/p 𒀮; nir 𒉪; niš (=adam)
  • P/B: p/bal 𒁄; pár/bar 𒈦 (=maš); paš ; pád/t,píd/t 𒁁; p/bíl 𒉋 (=GIBIL "yeni"); pir ; p/biš,pùš 𒄫 (=gir); p/bur
  • R: rad/t 𒋥; riš 𒊕 (=šag)
  • Š: šaḫ 𒋚 (=ŠUBUR "domuz"); šag/k 𒊕 (=SAG "kafa"); šal 𒊩 (=MUNUS "kadın"); šam 𒌑 (=ú); šàm ; šab/p ; šar 𒊬 (=SAR "bitki"); šìp ; šir 𒋓 (=ŠIR "testisler"); šum 𒋳; šur 𒋩
  • T/D: t/daḫ, túḫ 𒈭; tág/k,dag/k 𒁖; t/dal 𒊑 (=ri); tám/dam 𒁮 (=DAM "kadın eş"); t/dan 𒆗 (=kal); tab/p,dáb/p 𒋰 (=TAB "2") ; tar 𒋻; t/dáš,t/diš 𒁹 ("1") ; tàš 𒀾; tin/tén 𒁷; t/dim 𒁴 ; dir (=DIR "kırmızı") ; tir/ter 𒌁 (=TIR "orman") ; tíš; túl 𒇥; t/dum 𒌈; t/dub/p 𒁾 (=DUB "kil tablet") ; túr/dur 𒄙 (=DUR "soymak")
  • Z: zul 𒂄; zum 𒍮

Belirteçler

Belirteçler telaffuz edilmeyen, ama bir ismin durumunu ya da doğasını betimleyen Sümerogramlardır. Örneğin URUḪa-at-tu-ša (𒌷𒄩𒀜𒌅𒊭) kelimesindeki URU belirteci, Hattuşa'nın bir şehir olduğunu belirtmek için kullanılır. Bu kelime başındaki URU olmadan, "Hattuşa" olarak telaffuz edilir.

  • m, I ("1", DIŠ) 𒁹, erkek kişi adları
  • DIDLI 𒀸 (son ek), çoğul ya da topluluk
  • DIDLI ḪI.A 𒀸𒄭𒀀 (son ek), çoğul
  • DINGIR (D) 𒀭 "tanrı"
  • DUG 𒂁 "kap"
  • É 𒂍 "ev"
  • GAD 𒃰 "kumaş"
  • GI 𒄀 "tüp, kamış"
  • GIŠ 𒄑 "tahta"
  • GUD 𒄞 "memeli"
  • ḪI.A 𒄭𒀀(son ek), çoğul
  • ḪUR.SAG 𒄯𒊕 "dağ"
  • ÍD "nehir"
  • IM 𒅎 "kil"
  • ITU 𒌚 "ay"
  • KAM 𒄰 (son ek), sayı
  • KI 𒆠 (son ek), bazı yer adları
  • KU6 𒄩 "balık"
  • KUR 𒆳 "toprak"
  • KUŠ 𒋢 "kürk"
  • 𒇽 "adam"
  • MEŠ 𒈨𒌍 (son ek), çoğul
  • MEŠ ḪI.A 𒈨𒌍𒄭𒀀 (son ek), çoğul
  • MUL 𒀯 "yıldız"
  • MUNUS (f) 𒊩 "kadın", kadın kişi adları
  • MUŠ 𒈲 "yılan"
  • MUŠEN 𒄷 (son ek) "kuş"
  • NA4 "taş"
  • NINDA 𒃻 "ekmek"
  • PÚ "kaynak"
  • SAR 𒊬 (son ek) "bitki"
  • SI 𒋛 "boynuz"
  • SÍG 𒋠 "yün"
  • TU7 𒄰 "çorba"
  • TÚG 𒌆 "giysi"
  • Ú 𒌑 "bitki"
  • URU 𒌷 "şehir"
  • URUDU 𒍐 "bakır"
  • UZU 𒍜 "et"

Dış Bağlantılar

Palaeolexicon Antik Dil Arşivi

Hittite Writing Printer 1.0 Hitit Çivi Yazısı yazma programı (Phyton) - Doğancan Özgökçeler (Replit)

Kaynakça

  • Emil Forrer, Die Keilschrift von Boghazköi, Leipzig (1922)
  • J. Friedrich, Hethitisches Keilschrift-Lesebuch, Heidelberg (1960)
  • Chr. Rüster, E. Neu, Hethitisches Zeichenlexikon (HZL), Wiesbaden (1989)
  • Gillian R. Hart, Some Observations on Plene-Writing in Hittite, Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London (1980)
  • Gordin, Shai. Hittite Scribal Circles: Scholarly Tradition and Writing Habits, Wiesbaden: Harrassowitz (2015)

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Türk alfabesi</span> Türkçenin yazımında kullanılan alfabe

Türk alfabesi, Türkçenin yazımında kullanılan Latin alfabesi temelli alfabedir. 1 Kasım 1928 tarihli ve 1353 sayılı yasayla tespit ve kabul edilmiştir.

<span class="mw-page-title-main">Hititler</span> Tunç Çağında Anadolu yarımadasının büyük çoğunluğunu egemenliği altına alan bir Hint-Avrupa kavmi

Hititler ya da Etiler, Tunç Çağı'nda Anadolu, Levant ve Kıbrıs'ta varlık göstermiş bir halk.

<span class="mw-page-title-main">Fince</span> Sondan eklemeli Finlandiyanın resmi dili

Fince (

<span class="mw-page-title-main">Estonca</span> Estonyanın resmi dili

Estonca, Estonya'nın resmî dilidir. 1,1 milyon Estonya vatandaşına ek olarak on binlerce Estonyalı göçmen tarafından konuşulan dil. Ural Dil Ailesi'nin Fin-Ugor dilleri'ne mensuptur. Dil, Finceye oldukça benzemektedir. Dili ailedeki diğer dillerden ayıran en önemli özellik, kısa, uzun ve çok uzun olmak üzere üç farklı tonlama barındırmasıdır.

<span class="mw-page-title-main">Moğolca</span> Moğol yerlisinin konuştuğu dil

Moğolca, Moğolistan ve civardaki bazı özerk bölgelerde resmî dil olan Asya dilidir.

Akadca, Doğu Sami dillerine ait Antik Mezopotamya'da, özellikle Asur ve Babil imparatorluklarında kullanılmış ölü dil. Dil, kayda geçmiş ilk Sami dili olup, aslen soysal açıdan akraba olmadığı Sümerce için kullanılmış çivi yazısı ile yazılmıştır. Akadca ismini Akad İmparatorluğu'nun başkenti Akad şehrinden almıştır. Bir izole dil olan Sümerce ve Akadcanın birbirleri üzerindeki karşılıklı etkileşimleri, bu iki dilin bir dil birliği içerisinde sınıflandırılmasına yol açmıştır.

<span class="mw-page-title-main">Hurriler</span> Güneybatı Asyanın tarihi etnik grubu

Hurriler veya Hurri Devleti, MÖ 3. binyıldan itibaren, Sümer, Akkad, Hitit, Ugarit ve Mısır kaynaklarında hakkında bilgiler bulunan, Mezopotamya ve Yukarı Dicle bölgelerinde hüküm süren, konuştukları dil itibarıyla (Hurrice) Asya kökenli olduğunu kabul edilen ve MÖ 7. yüzyıla kadar varlığını sürdüren devlet.

Sümerce, Sümerlerin ana dili. Güney Mezopotamya'da MÖ 4000 yılında konuşuluyordu. MÖ 2000'li yılların başlarında yerini konuşma dili olarak Akadcaya bıraktı ancak Mezopotamya'da MS 1. yüzyıla kadar kutsal, şölensel, edebî ve bilimsel bir dil olarak kullanılmaya devam etti. Daha sonra ise bu dil 19. yüzyıla kadar unutuldu. Mezopotamya'da konuşulan diğer dillerin aksine Sümercenin izole dillerden olduğu kabul edilir.

Eski Türkçe, Türk yazı dilinin ilk dönemidir. Dönem Orhun Türkçesi ve Eski Uygur Türkçesi olmak üzere iki altdönemde incelenir. Orhun Türkçesinin kesin tarihlere dayandırılabilir ilk belgesi olan ve VIII. yüzyılın ortalarına tarihlenen Orhun Yazıtlarından Uygur Türkçesinin tarihe karıştığı XIII. yüzyıla değin sürer. Doğu Asya'dan Doğu Avrupa'ya dek önemli bir coğrafyada konuşulduğu anlaşılmaktadır. İlk dönemlerinde yabancı etkilerden epey uzak ve dönemin diğer dillerine göre oldukça yalın olduğu, Uygur çağında git gide zenginleştiği ve yabancı dillerden etkilendiği anlaşılmaktadır. Dil XIII. yüzyılda ölse de türlü Türk toplulukları tarafından yazı dili olarak kullanıldığı XVII. yüzyıla tarihlenen Altun Yaruk nüshasından anlaşılmaktadır.

<span class="mw-page-title-main">Çivi yazısı</span> ilk yazı türü

Çivi yazısı, kilden yapılma tabletlerin üzerine resimler ya da harf görevi gören ve sesleri temsil eden semboller ile özel bir teknikle yazılan; papirüsün bulunması ile son bulan tarihteki ilk yazı sistemidir. Maden Çağlarının sonunda, yaklaşık MÖ 3500'lerde Sümerler tarafından icat edilmiştir.

<span class="mw-page-title-main">Ubıhça</span>

Ubıhça veya Vubıhça Kuzeybatı Kafkas dillerinden bir tanesiydi. 1992'de bu dili konuşan son kişi Tevfik Esenç'in yaşamını yitirmesiyle birlikte ölü dil hâline geldi. Alfabesi yoktur.

<span class="mw-page-title-main">Luvice</span>

Luvice veya Luvi dili Anadolu dillerine mensup bir dildir. Aynı zamanda Hititlerin de hiyeroglif yazılarında kullandıkları dildir. Mısır ve Girit hiyeroglif yazısından farklı olan bu hiyeroglif yazısı, daha çok mühürlerde ve kaya anıtları gibi büyük yazıtlarda kullanılmıştır.

Alomorf, altbiçimbirim, altbiçim, biçimbirimcik, biçimbirimsel değişke veya değişken şekil; bir biçimbirimin anlamının değişmeden ses veya yazılışının değiştiği versiyonudur. Alomorf, tek bir morfemin sesbilimsel çeşitlerini tanımlamaktadır. Bir biçimbirimin dönüşebileceği altbiçimbirimler dilin morfofonemik kurallarıyla belirlenir.

Ünsüz benzeşmesi ya da ünsüz uyumu, Türkçe dilbilgisindeki ses olaylarından biridir. Bu kurala göre herhangi bir kelimeye eklenen ve ünsüz harfle başlayan yapım ve çekim ekleri kendisinden önceki son harf sert ünsüz ise sert, yumuşak ünsüz ise yumuşak ünsüz harfle başlamak zorundadır:

Hurrice veya Mitannice, MÖ 3. ve 2. binyıllar arasında Anadolu ve Kuzey Mezopotamya'da hüküm süren Hurriler tarafından konuşulmuş bir dildir. Genellikle bu dili konuşanların Ermeni Dağlık Bölgesi'nden gelip MÖ 2. binyıl'ın başlarında güneydoğu Anadolu ve kuzey Mezopotamya'ya yayıldıklarına inanılmaktadır.

<span class="mw-page-title-main">Anadolu dilleri</span>

Anadolu dilleri, Hint-Avrupa dil ailesine ait soyu tükenmiş bir dil grubudur. Terim bazen Anadolu'da konuşulmuş ancak bu gruba ait olmayan tarihî dillere atıfta bulunmak için de kullanılabilir. Anadolu dilleri, M.Ö. 2. ve 1. binyıllarda, Asur ticaret kolonileri ile Roma İmparatorluğu'nun 2.-3. yüzyıl arasındaki döneme tarihlenebilir. M.S. 4.-5. yüzyıllar, Anadolu dillerinin son evresi olarak kabul edilir. Tüm Anadolu dilleri, bir proto dil olan ve yazılı örneği bulunmayan farazî Proto Anadolu dilinden türemiştir.

Eski Anadolu Türkçesi veya Eski Türkiye Türkçesi, 13. yüzyılın başlarında oluşup sonrasında Anadolu ve Rumeli'de kullanılan Oğuz Türkçesi temelindeki ölü dildir. Batı Türkçesinin ilk dönemini teşkil eden Eski Anadolu Türkçesine Batı Türkçesinin bir oluş, bir kuruluş devresi olarak bakılmaktadır. Batı Türkçesini Eski Türkçeye bağlayan birçok bağlar bu devrede henüz kendisini iyice hissettirmektedir. Bu devreden sonraki Türkçede görülen birçok yeni şekiller bu devrede henüz Eski Türkçedeki eski şekillerinin izlerini taşımaktadırlar.

Klasik Nahuatl dili, 16. yüzyılda İspanyolların Aztek İmparatorluğunu ele geçirdiği sırada Meksika Vadisinde ve orta Meksika'da geçer dil olarak konuşulan Nahuatl dilinin bir türevidir. Sonraki yüzyıllarda, yerini büyük ölçüde İspanyolcaya bırakmıştır ve bugün kullanılan çağdaş Nahua dillerinden bazılarına evrilmiştir. Soyu tükenmiş bir dil olarak sınıflandırılmasına karşın, Klasik Nahuatl dili, Latin alfabesinde Nahua halkları ve İspanyolları tarafından kopyalanan çok sayıda yazılı kaynakla yaşamını sürdürebilmiştir.

<span class="mw-page-title-main">Pala (Anadolu)</span>

Pala Kuzey Anadolu'da bir Tunç Çağı ülkesiydi. Pala hakkında, ana dili Palaca (palaumnili) ve ana dininden daha fazla şey bilinmemektedir. Palaik kökenli olduğu bilinen tek kişi Rahibe Anna'dır.

<span class="mw-page-title-main">Ön Anadoluca</span>

Ana Anadoluca, Ön Anadoluca veya Proto-Anadoluca) Anadolu dillerinin türediği en erken ata evresi olan tek bir proto dildir. Hemen hemen diğer tüm proto dillerde olduğu gibi doğrulanmış hiçbir kaydı bulunamamıştır; dil, tüm doğrulanmış olan Anadolu dillerinin yanı sıra diğer tüm Hint-Avrupa dillerine de karşılaştırmalı yöntem uygulanarak yeniden inşa edilmiştir.