İçeriğe atla

Hans Haacke

Hans Haacke (d. 12 Ağustos 1936) , New York'ta yaşayan ve çalışan Almanya doğumlu bir sanatçıdır . Haacke, kurumsal eleştirinin önde gelen ismi olarak kabul edilir.[1][2]

İlk dönem

Almanya'da öğrenim yıllarında Zero isimli grubun üyesi olmuştur. Grubun sanatsal yöntemleri büyük ölçüde farklılık gösterse de, işlerin çoğu tek renkli, geometrik, kinetik ve jeste dayalı idi.[3] Çoğunlukla endüstriyel malzemeler, ateş ve su, ışık ve kinetik etkiler gibi geleneksel olmayan malzemeler kullandılar. Zero grubunun ve kullandıkları malzemelerin etkisi, Haacke'nin hareket ve dışavurum hissi veren resimlerinden, biçimsel anlamda minimal olan ve maddi öğeleri malzeme olarak kullandığı ilk yerleştirmelerine kadar olan erken çalışmalarında açıkça görülmektedir.[3]

Bu erken yerleştirmeler, sistemlere ve süreçlere odaklandı. Yoğunlaşma Küpü (1963–65), gerçek zamanlı olarak yoğunlaştırma döngüsünü fiziksel olarak somutlaştırır. 1960'lardaki bu eserlerin temalarından bazıları, fiziksel ve biyolojik sistemlerin, canlı hayvanların, bitkilerin, su ve rüzgarın durumları arasındaki etkileşimleri içerir. Arazi sanatını da araştıran Haacke, ancak 1960'ların sonunda sanatı daha kendine özgü bir odak noktası bulmuştur.

Sistemler (1970-günümüz)

Haacke'nin gerçek zamanlı sistemlere olan ilgisi, onu sosyal ve politik sistemlere yönelik eleştirilere yönlendirdi.[4] 1960'ların sonlarından itibaren ürettiği eserlerin çoğunda Haacke, sanat dünyasına ve müzeler, şirketler ve şirket yöneticileri arasındaki alışveriş sistemine odaklandı ve bunun etkilerine genellikle mekana özgü üretimlerle dikkat çekti.

Haacke, kariyeri boyunca müzeler ve işletmeler ile bunların bireysel uygulamaları arasındaki ilişkinin gizemini çözme konusunda açık sözlü olmuştur. "Burada sahip olduğumuz şey gerçek bir sermaye değiş tokuşudur: sponsorların sağladığı mali sermaye ve sponsorluk alanların sağladığı sembolik sermaye" diye yazıyor.[5] Haacke, Pierre Bourdieu'nün çalışmasından bu kavramı kullanarak, kurumsal sanat sponsorluğunun, sponsor şirketlerin maddi yararına olan kamu itibarını artırdığı fikrini vurgulamıştır. Haacke ayrıca, her iki tarafın da bu değiş tokuştan haberdar olduğunu belirtir ve bir sanatçı olarak bu ilişkiyi izleyicilere açık etmek amacı taşır.

1970 yılında Hans Haacke, New York'taki Modern Sanat Müzesi'nde yapılacak Information başlıklı sergi için ziyaretçilerden güncel bir sosyo-politik mesele hakkında oy vermelerinin isteneceği bir çalışma önerdi.[3] Teklif kabul edildi ve Haacke, MoMA Anketi adlı yerleştirmesini hazırladı, ancak soracağı soruyu gösterinin açılışından hemen öncesine kadar teslim etmedi. Bu soru, "Vali Rockefeller'ın Başkan Nixon'ın Çinhindi Politikasını kınamamış olması, Kasım ayında ona oy vermemeniz için bir neden olur mu?", idi. Ziyaretçilerden cevaplarını iki şeffaf pleksiglas sandıktan uygun olanına bırakmaları istendi. Serginin sonunda, Hayır oylarının yaklaşık iki katı kadar Evet oyu vardı.[6] Haacke'nin sorusu, doğrudan MOMA'daki büyük bir bağışçı ve yönetim kurulu üyesi olan Nelson Rockefeller'ın katılımı üzerine bir yorum yapmaktaydı. Bu yerleştirme, sanat dünyasında kurumsal eleştiri olarak bilinen kavramın erken bir örneğidir. MoMA Poll, 2019'da The New York Times tarafından çağdaş dönemi tanımlayan sanat eserlerinden biri olarak gösterilmiştir.[7]

Kaynakça

  1. ^ "Institutional critique – Art Term". Tate (İngilizce). 19 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Nisan 2020. 
  2. ^ "Hans Haacke". Oxford Reference (İngilizce). 8 Nisan 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Nisan 2020. 
  3. ^ a b c Haacke, Hans. Framing and Being Framed. Halifax: Press of Nova scotia College of Art and Design, 1975.
  4. ^ Tate Collection."Hans Haacke" 30 Ağustos 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Accessed October 14, 2010.
  5. ^ Bourdieu, P. and H. Haacke. Free Exchange. Stanford: Stanford Univ Press, 1995. pg17.
  6. ^ "Hans Haacke, MOMA Poll [1970]". Algorithmic Art @ ucsb.edu. 25 Kasım 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 20 Eylül 2007. 
  7. ^ "The 25 Works of Art That Define the Contemporary Age". T. The New York Times. 15 Temmuz 2019. 1 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Mart 2022. 

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Sanat</span> duygusal veya estetik çekicilik yoluyla dışsal değerler yaratma sürecine denir

Sanat, en genel anlamıyla yaratıcılığın ve hayal gücünün ifadesi olarak anlaşılır. Tarih boyunca neyin sanat olarak adlandırılacağına dair fikirler sürekli değişmiş, bu geniş anlama zaman içinde değişik kısıtlamalar getirilip yeni tanımlar yaratılmıştır. Bu tanımlardan en yaygın kabul göreni sanatın edebiyat, resim, müzik, tiyatro, sinema, mimari ve heykel alt türlerinden oluştuğu görüşüdür. Bugün sanat terimi birçok kişi tarafından çok basit ve net gözüken bir kavram gibi kullanılabildiği gibi akademik çevrelerde sanatın ne şekilde tanımlanabileceği, hatta tanımlanabilir olup olmadığı bile hararetli bir tartışma konusudur.

<span class="mw-page-title-main">Fluxus</span> 1962de Almanyada George Maciunasın öncülügünde gelişen akım

Fluxus, ilk olarak 1960 yılında Litvan-Amerikalı sanatçı George Maciunas tarafından John Cage'in 1957-1959 Back Mountain College'daki "deneysel kompozisyon" derslerine katılan sanatçılar ile tanışması sonrasında oluşturulmaya başlanmış uluslararası bir avant-garde gruba verilen addır.

Akbank, Ocak 1948'de Adana'da Hacı Ömer Sabancı'nın da aralarında bulunduğu bir grup iş insanı tarafından bölgedeki pamuk üreticilerine finansman sağlamak amacıyla kurulmuş özel banka. Yaklaşık 94 milyar dolar seviyesindeki aktif büyüklüğü ile Türkiye'nin en büyük bankalarından biri haline gelmiştir. Akbank 2017 yılında Brand Finance tarafından hazırlanan “Dünyanın En Değerli 500 Banka Markası” araştırmasında üst üste 6. Kez ‘Türkiye’nin En Değerli Banka Markası’ olmuştur. Akbank bu marka değeri ile dünya genelinde 500 bankanın bulunduğu listede 94. sırada yer almıştır. Akbank ayrıca, 2015 yılında Brand Finance'in yaptığı “Dünyanın En Değerli 500 Markası” araştırmasında “Türkiye’nin En Değerli Markası” olmuştur.

Jean Philippe Arthur Dubuffet, Fransız ressam ve heykeltıraş.

Edward Hopper, Amerikalı ressam ve grafiker. Genellikle yağlı boya tabloları ile popüler olsa da suluboya ve gravür konusunda da en az yağlı boya resimlerde olduğu kadar uzmandı.

<span class="mw-page-title-main">Max Beckmann</span> Alman ressam (1884-1950)

Max Beckmann, Alman ressam, çizer, baskıcı, heykeltıraş ve yazar. Çoğunlukla dışavurumcu olarak sınıflandırılsa da ressam hem terimi hem de hareketi reddetti. 1920'lerde dışavurumculuğun bir kolu olan akımın içe dönük duygusallığını terse çeviren Yeni Nesnellik hareketinin içinde yer aldı.

Robert Morris, Amerikalı heykeltıraş, kavramsal sanatçı ve yazar. Donald Judd ile beraber Minimalizm'in önde gelen teorisyenlerinden biri kabul edilir. Ayrıca, performans sanatı, arazi sanatı ve süreç sanatının gelişmesinde önemli katkılarda bulunmuştur.

<span class="mw-page-title-main">Anthony Caro</span> İngiliz heykelci (1924-2013)

Anthony Alfred Caro, İngiliz soyut heykeltıraştır ve eserleri "bulunmuş" endüstriyel nesnelerden oluşan metal asambleleri ile karakterize edilebilir.

Philip Cortelyou Johnson, dünyaca ünlü Amerikalı bir mimardır. Son derece kalın ve yuvarlak gözlükleri ile Amerikan mimarlık camiasındaki en tanınmış kişilerin başında gelmektedir.

<span class="mw-page-title-main">Reg Butler</span>

Reginald Cotterell Butler, İngiliz heykeltıraş.

<span class="mw-page-title-main">John Singer Sargent</span> Amerikalı ressam (1856 – 1925)

John Singer Sargent, İngiltere Kralı VII. Edward döneminin zengin ve asillerinin lüks hayatını anlatan portreleri ile tanınan Amerikalı ressam.

<span class="mw-page-title-main">Burhan Doğançay</span> Türk fotoğrafçı ve ressam (1929-2013)

Burhan Cahit Doğançay, Türk fotoğrafçı ve ressam. Doğançay esasen, yarım asır boyunca dünyanın muhtelif şehirlerinde izlediği duvarları sanat eserlerine entegre etmesiyle tanınmıştır. En ünlü tablosu olan Mavi Senfoni, 2009 yılında Murat Ülker tarafından 2,2 milyon TL'ye alınmıştır.

<span class="mw-page-title-main">Jean Tinguely</span>

Jean Tinguely İsviçreli ressam, deneysel sanatçı ve heykeltıraş. Kinetik sanata ve Dada ekolüne ait çalışmaları ile ünlenmiştir.

<span class="mw-page-title-main">Yeni medya sanatı</span>

Yeni medya sanatı; dijital sanat, bilgisayar grafikleri, yeni medya teknolojileri, bilgisayar animasyonları, sanal sanat, İnternet sanatı, interaktif sanat, video oyunları, robotbilimi ve bioteknolojik sanat yöntemlerini kullanarak yapılan sanat eserlerini kapsayan bir sanat türüdür. Bu terim, açığa çıkardığı kültürel obje ve sosyal olaylar ile kendini eski görsel sanatlardan ayırmaktadır. Kullanılan araçlar ile bu mecra, çağdaş sanat için kilit bir rol oynamakta ve doğal olarak günümüzde Yeni Anlatım Biçimleri veya Yeni Medya konularını okutan saygın üniversite, sanat okulu ve uluslararası lisansüstü programlarının sayısının gün geçtikçe artmasına sebep olmaktadır. Yeni medya sanatı genellikle sanatçı ve izleyici ya da izleyici ve sanat eseri arasında bir etkileşim içerir. Fakat, bazı teorisyenlerin ve küratörlerin belirttiği gibi bu etkileşim, sosyal takas, katılım ve dönüşüm yeni medya sanatının ayırt edici özelliği değil, diğer modern sanat pratikleriyle paylaştıkları ortak zemindir. Bu anlayış aslında, kültürel uygulama biçimleriyle eş zamanlı ortaya çıkan teknolojik platformları ve teknolojik mecraları sorgulamayı vurgular.

Arnavut sanatı, Arnavut kültürünün önemli bir parçasıdır. Uzun ve olaylı geçmişiyle sanat, Arnavut kimliğinin ve tarihinin önemli bir delilidir. Arnavutluk, bir Güneydoğu Avrupa ülkesi, diğer Avrupa ülkelerinden benzersiz bir kültüre sahiptir. Arnavut sanatı özgün unsurlarını korumuştur ve Osmanlı, Venedik ve diğer Batılı unsurlarla zenginleştirilmiştir.

Vija Celmins, okyanus, örümcek ağları, yıldız alanları ve kayalar gibi doğal ortamların ve fenomenlerin foto-gerçekçi tabloları ve çizimleri için en iyi bilinen bir Leton-Amerikalı görsel sanatçısıdır. Daha önceki çalışmaları arasında pop heykeller ve tek renkli temsili resimler vardı. New York City'de 1965'ten beri kırkın üzerinde kişisel sergi ve Modern Sanat Müzesi, Whitney Amerikan Sanatı Müzesi, Los Angeles County Sanat Müzesi, San Francisco Modern Sanat Müzesi, Enstitüsü'nde önemli retrospektiflerin konusu oldu.

Feminist sanat hareketi, feministler tarafından, kadınların yaşam ve deneyimlerini yansıtan sanat eserleri üretmenin yanı sıra; çağdaş sanat üretimi ve algısının temelini değiştirmek için uluslararası düzeyde gerçekleştirilen çalışmaları ifade eder. Sanat tarihi ve pratiği içinde kadınlara daha fazla görünürlük kazandırmayı amaçlamaktadır. Aynı zamanda feminist hareketin iç düşüncelerini ve amaçlarını görselleştirerek sanat yoluyla herkese gösterme ve anlam verme amacıyla icra edilmektedir. Hareket, sanat dünyasının ana akım anlatısını baltalamaya devam edenlerin rolünü oluşturmasını sağlar.

<span class="mw-page-title-main">Feminist sanat</span>

Feminist sanat, 1960'ların sonu ve 1970'lerin feminist hareketiyle ilişkili bir sanat kategorisidir. Feminist sanat, kadınların yaşamları boyunca deneyimledikleri toplumsal ve politik farklılıkları vurgular. Bu sanat biçiminden umut edilen kazanım, eşitliğe veya özgürlüğe yol açma umuduyla dünyaya olumlu ve anlayışlı bir değişiklik getirmektir. Kullanılan medya, resim gibi geleneksel sanat biçimlerinden performans sanatı, kavramsal sanat, vücut sanatı, zanaatçılık, video, film ve lif sanatı gibi daha alışılmışın dışında yöntemlere kadar uzanmaktadır. Feminist sanat, yeni medyanın ve yeni bir bakış açısının dahil edilmesi yoluyla sanatın tanımını genişletmeye yönelik yenilikçi bir itici güç olarak hizmet etti.

Ses sanatı veya işitsel sanat, ortamı veya konusu olarak sesi kullanan, ses yerleştirmeleri, hareketli nesneler, performanslar veya ses kayıtları gibi çeşitli biçimlerde sergilenebilen elektronik, akustik veya mekanik yollardan sesler çıkarabilen çağdaş sanat eserlerine verilen genel addır.

Kurumsal eleştiri, genellikle müze veya sanat galerisi olan bir kurumu sanatsal pratik kapsamında eleştirme eylemidir. Kurumsal eleştiri, 1960'ların sonlarında sanatçıların eserlerini alan ve sergileyen kurumları sanatı kısıtlayıcı yerler olarak görmeleri ve estetik, politik ve kuramsal bağlamlarda eleştiren eserler üretmeleriyle başlamıştır. Hans Haacke, Marcel Broodthaers, Andrea Fraser, Vito Acconci, Daniel Buren kurumsal eleştirinin öncüleri arasında sayılabilir.