
Meşe, Quercus cinsine bağlı anavatanı Kuzey Yarım küre olan yaygın bir türdür. Asya, Avrupa ve Kuzey Afrika'da serin ılıman bölgelerden tropikal enlemlere kadar uzanan yaprak döken ve yaprak dökmeyen türleri içerir. Kuzey Amerika, Meksika'da 109'u endemik olmak üzere yaklaşık 160 tür bulunur. Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 90 tür ile en fazla meşe türüne sahiptir. Meşe çeşitliliğinin en büyük ikinci bölgesi ise yaklaşık 100 türle Çin'dir. Anadolu'da ; Tüylü Meşe, Saplı Meşe, Sapsız Meşe, Saçlı Meşe, Macar Meşesi, Istranca meşesi,Anadolu Palamut Meşesi gibi türler yetişir.

Kasnak meşesi, kayıngiller (Fagaceae) familyasından 25–30 m boya ulaşabilen geniş ve yaygın tepeli bir meşe türü.

Quercus infectoria veya Mazı meşesi, Quercus cinsine bağlı her dem yeşil bir bitki türüdür.

Gürcüce, bir Kafkas halkı olan Gürcülerin konuştuğu dil. Gürcistan'ın resmî ve öğretim dilidir. Modern Gürcüce, Kartli diyalekti temelinde gelişmiş ve 5. yüzyıldan itibaren Gürcü edebiyatının tek dili olmuştur.

Çveneburi, ataları 93 Harbi sonrasında Artvin ve Batum yöresinden Osmanlı İmparatorluğu'nun iç kısımlarına göç etmiş, Türkiye Gürcüleri içindeki Müslüman muhacir topluluğun kendi aralarında kullandıkları bir öz tanımlamadır. Bu tanım, Türkiye Gürcüleri içerisindeki tarihi Tao-Klarceti bölgesinin yerlisi olan Gürcüleri ve Gürcü Katoliklerini kapsamamaktadır.
Gürcü alfabesi, Güney Kafkas dillerinin, özellikle Gürcücenin yazımında kullanılan alfabedir. 1940'larda Osetçe ve 1937-1954 arasında Abhazcanın yazımında da kullanılmıştır. Gürcü alfabesi Dağıstan'da Avarlar tarafından da yüzyıllarca Avar dilini yazmak için kullanılmıştır. Avarlar Gürcü krallıkları ile Alazan vadisi yüzünden çatışmaya başlayınca Gürcü alfabesi, 16. yüzyıldan itibaren yerini Avar dili için düzenlenmiş Arap harflerinden oluşan Ajam alfabesine bıraktı.

Sapsız meşe, Kayıngiller (Fagaceae) familyasından ve Ak Meşeler Grubuna dahildir.

Sultan Dağları, Türkiye'de Akdeniz bölgesinin Göller Yöresi'nde bulunan batı Toros Dağları'nın uzantısı olan yaklaşık olarak 100 kilometre uzunluğunda genç sıradağlardır.

Kermes meşesi, kayıngiller (Fagaceae) familyasından Akdeniz'e özgü bir meşe türü.

Bomonti Gürcü Katolik Kilisesi ve Manastırı ya da tam adıyla Notre Dame de Lourdes Gürcü Katolik Kilisesi eski yazılı kaynaklarda adı yaygın olarak Feriköy Gürcü Katolik Kilisesi olarak geçer, İstanbul'un Şişli ilçesinde yer alan bir Gürcü Katolik kilisesidir. Bomonti semtinde bulunan kilise, dünyada az sayıdaki Gürcü Katolik kilisesinden biridir.

Eski Gürcüce, Gürcücenin en eski biçimi olup 5. yüzyıldan 11. yüzyıla kadar eski Gürcistan krallıklarında kullanılan Gürcü edebi dilidir. Dil, Gürcü Ortodoks Kilisesi'nin ibadet dili olarak kullanılmaya devam ediyor ve dilin büyük bir bölümü günümüzde hala anlaşılabilmektedir. Eski Gürcüce içerisine bazen 11.-17. yüzyıllar arasındaki Orta Gürcüce de dahil edilir. Modern Gürcüce dönemi ise 17. yüzyıldan itibaren başlatılır.

Acameti İdari Koruma Alanı, Gürcistan'ın Zestafoni Belediyesi ve Bağdati Belediyesi'nde yer alan korunan bir alandır. Ünlü Acameti meşelerini ve diğer yerel florayı koruma amacıyla kurulmuştur. Bazı ağaçlar 120 ila 200 yaşlarındadır. Koruma alanı ayrıca yerel faunayı da koruma amacı gütmektedir.

Zakaria Çiçinadze kendi kendini yetiştirmiş Gürcü edebiyat eleştirmeni, kitapsever, tarihçi ve kitap yayıncısıdır.

Irmak Tabiat Parkı, İstanbul ilinin Sarıyer ilçesinde bulunan bir tabiat parkıdır.

Ayvat Bendi Tabiat Parkı, İstanbul ilinin Eyüpsultan ilçesinde bulunan bir tabiat parkıdır.

Bentler Tabiat Parkı, İstanbul ilinin Sarıyer ilçesinde bulunan bir tabiat parkıdır. Bentler, "barajlar" anlamına gelir.

Mihrabat Tabiat Parkı, İstanbul'un Beykoz ilçesinde bulunan bir tabiat parkıdır. Beykoz'un Kanlıca mahallesinin güneydoğusunda, Boğaz'ın yanında yer alır ve 20.12 hektar bir alanı kaplar. 2011 yılında tabiat parkı olarak ilan edildi.

Patara Kartuli Anbani, Osmanlı ülkesinde yaşayan Gürcülere kendi dilini öğretmek için İstanbul'da 1914 yılında yayımlanmış bir kitaptır. "Küçük Gürcü alfabesi" anlamına gelen kitap, Gürcü eğitimci İakob Gogebaşvili'nin Deda Ena adlı kitabını örnek almıştır.
Gurgen, 520'li yıllarda hüküm sürmüş Kartli (İberya) kralıdır. VI. yüzyıl Bizans tarihçisi Prokopius tarafından bahsedilmektedir. Gürcü tarihi kaynaklarında adı geçmemektedir. 523'te Gurgen, Kartli'nin Sasani İran'a karşı ayaklanmasına önderlik etti. İsyan başarısızlıkla sonuçlandıktan sonra ailesi ve hükûmet yanlısı soylularla birlikte Bizans'a sığındı. Prokopius'e göre aynı yıl İranlılar Kartli'deki monarşiye son verdiler ancak diğer Bizans kaynakları, Gurgen'in Kartli'nin son kralı olmadığını ve Kartli monarşisinin ondan sonra da devam ettiğini açıkça göstermektedir.