İçeriğe atla

773 Irmintraud

773 Irmintraud
Keşif[1]
KeşfedenF. Kaiser
Keşif yeriHeidelberg Gözlemevi
Keşif tarihi22 Aralık 1913
Adlandırmalar
MPC belirtmesi(773) Irmintraud
Adın kaynağı
Irmtraud
(Almanca isim)[2]
Alternatif adlandırma
1913 TV · 1946 SO
A910 CG
Asteroit kuşağı · (Dış)[3]
Yörünge özellikleri[1]
Dönem 31 Haziran 2016 (JD 2457600.5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı102,32 y (37372 g)
Günöte3,0876 AU (461,90 Gm)
Günberi2,6294 AU (393,35 Gm)
Yarı büyük eksen
2,8585 AU (427,63 Gm)
Dış merkezlik0,080135
4,83 y (1765.2 g)
220,21°
0° 12d 14.184s / gün
Eğiklik16,684°
322,41°
331,91°
Dünya MOID1,62349 AU (242,871 Gm)
Jüpiter MOID2,21251 AU (330,987 Gm)
TJüpiter3,236
Fiziksel özellikler
B–V = 0,706
U–B = 0,284
D (Tholen), T (SMASS)[1]
T[3]
9,10[1]
Boyutlar95,88 km[4]
87,07±1,76 km[5]
91,67±0,90 km[6]
Ortalama yarıçap
47,94±0,9 km
6,7514 sa (0,28131 g)[1][7]
6,750±0,002 sa[8]
6,75 h[9]
6,746±0,004 sa[9]
6,748±0,001 sa[10]
0,0440[4]
0,053±0,003[5]
0,048±0,006[6]
0,0440±0,002[1]
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam

773 Irmintraud, geçici adı 1913 TV, asteroit kuşağının dış bölgesinden, yaklaşık 92 kilometre çapında, koyu ve kırmızımsı, nadir tipte bir asteroittir. Alman astronom Franz Kaiser tarafından 22 Aralık 1913 tarihinde Güney Almanya'daki Heidelberg Gözlemevi'nde keşfedilmiştir.[11]

Asteroit, Tholen ve SMASS taksonomisinde sırasıyla D-tipi ve T-tipi cisim olarak sınıflandırılmıştır. Nadir spektral T-tipi, Kuiper kuşağından kaynaklandığı düşünülen Jüpiter truvaları arasında sıklıkla bulunan D-tiplerine benzer. Her 4 yıl 10 ayda bir (1.763 gün) Güneş'in etrafında 2,6-3,1 AU mesafede dolanır. Yörüngesi eliptik düzlemine 17 derece eğiktir ve 0,08 gibi düşük bir dışmerkezlik gösterir. Kızılötesi Astronomi Uydusu IRAS, Japon Akari uydusu ve onu izleyen NEOWISE misyonu ile Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Kaşifi tarafından yapılan araştırmalara göre, küçük gezegenin düşük albedosu 0,04-0,05[4][5][6] aralığındadır. Birbiriyle uyumlu çeşitli gözlemlerle belirlenen 6,75 saatlik iyi tanımlanmış bir dönme periyoduna sahiptir.[7][8][9][10]

773 Irmintraud, eski şarkılarda ve destanlarda[2] sıkça geçen eski Alman kadın ismi Irmtraud'u anımsatmaktadır. Bu asteroit 18 Ocak 2000'de Kanada'ya düşen Tagish Gölü meteorunun da muhtemel kaynağıdır.[12]

Tarih

1992 yılında Larry Lebofsky ve meslektaşları bir makale yayınlayarak "değişmemiş asteroitlerin karasal gezegen oluşumu için mevcut hammaddeleri temsil ettiğinin düşünüldüğünü ve bu nedenle Güneş Sistemi'nin kökeni ve evrimini anlamamız açısından önemli olduğunu" belirtmişlerdir.[13] En azından 1980'den bu yana, D tipi asteroitlerin değişime uğramamış asteroitler olduğuna, bileşim olarak ultra ilkel olduklarına ve büyük ölçüde hidratlı silikatlar ve organik maddelerden oluştuklarına inanılıyordu.[13] Ancak Lebofsky, 773 Irmintraud'un spektrumunu hidrasyon suyu bandı (hidratlı silikatların 3μm soğurma özelliği) için analiz ederken, asteroidin yüzeyinde hidrasyon suyu bandını gösteren ilk D-tipi asteroidi keşfetti.[13] Lebofsky, 773 Irmintraud'un tipik olarak C-tipi bir asteroitte görülen bir değişim sürecinden geçtiği sonucuna vararak 773 Irmintraud ve belki de diğer D-tipi asteroitlerin karasal gezegen oluşumu için mevcut hammaddeleri temsil etme olasılığını azalttı.[13] Buna ek olarak, 773 Irmintraud'da hidrasyon suyu bandının keşfedilmesi, her bir tip sınıflandırması içinde mineralojide büyük farklılıklar olabileceği ve gök bilimcilerin C, D ve diğer tip sınıflandırmalarının doğrudan mineralojiyle ilgili olduğunu varsayarken dikkatli olmaları gerektiği anlamına geliyordu.[13]

1997 yılında NASA, 773 Irmintraud ve nihayetinde bir milyondan fazla başka ismi 7 Şubat 1999'da fırlatılan Stardust uzay aracına yerleştirilen bir mikroçipe ekledi.[14] İsimlerin Stardust uzay aracına yerleştirilmesi kamuya yönelik bir sosyal yardım çabasıydı.[14] Bu özellikle uzay programına yönelik kamu ilgisini, farkındalığını ve desteğini arttırmaya hizmet etti.[14]

Bir Asteroid kuşağı D-Tipi asteroidi olan 773 Irmintraud'un 3μm dalga boyundaki kristalleşme suyu bandının varlığını gösteren Absorpsiyon spektroskopisi grafiği

Eylül 2001'de, 18 Ocak 2000'de Kanada'nın British Columbia eyaletine düşen Tagish Gölü meteorunun spektral şekli ve parlaklığının D tipi asteroitlere benzemesi nedeniyle, cismin D tipi bir asteroitten türediği yönünde çeşitli spekülasyonlar yapılmıştır.[12] İncelenen üç göktaşından 368 Haidea'nın 0,032 IRAS albedosu ve 773 Irmintraud'un 0,033 IRAS albedosu Tagish Gölü meteorunun yansıma değerine yakın kabul edilmektedir. Dahası, 368 Haidea spektral olarak Tagish Gölü meteoruna en yakın cisim olmasına rağmen, 773 Irmintraud, Jüpiter ile ortalama hareket rezonansı nedeniyle Kirkwood boşluklarından biriyle ilişkili kaotik bir bölgeye 0,034 AU'dan daha fazla yakın değildi. Bu durum 773 Irmintraud'u ilişkili kaotik bölgeye en yakın üç adaydan ve dolayısıyla 2000 yılında Dünya'ya çarpan göktaşının kaynağı olması en muhtemel üç cisimden biri haline getirmiştir.[12]

İnsanların 773 Irmintraud asteroidinin bir parçasına sahip olduğu fikri başkalarını da harekete geçirdi. 2002 yılında Tokyo Üniversitesi 773'ün yakın kızılötesi fotometrik ve spektroskopik gözlemlerini gerçekleştirdi.[15] Buna ek olarak, Üniversite Japonya'da görünür fotometri yoluyla doğru bir ışık eğrisi elde etti ve sonuçta K ve L bandı spektrumları arasında bir boşluk buldu. Buradan hareketle üniversite, sonuçların Tagish Gölü meteorunun D tipi asteroitlerle bir bağlantısı olduğu fikrini desteklediği sonucuna vardı.[15]

Irmintraud, 22 Mayıs 2007 günü saat 06:07'de Sextans takımyıldızında bulunan 10,7 büyüklüğündeki TYC 4908-00263-1 yıldızını Yeni Zelanda üzerinden geçen bir yoldaki gözlemciler için örttü.[16]

Kaynakça

  1. ^ a b c d e f "JPL Small-Body Database Browser: 773 Irmintraud (1913 TV)" (2015-11-21 last obs.). Jet Propulsion Laboratory. 24 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Mayıs 2016. 
  2. ^ a b Schmadel, Lutz D. (2003). "(773) Irmintraud". Dictionary of Minor Planet Names – (773) Irmintraud. Springer Berlin Heidelberg. s. 73. doi:10.1007/978-3-540-29925-7_774. ISBN 978-3-540-29925-7. 
  3. ^ a b "LCDB Data for (773) Irmintraud". Asteroid Lightcurve Database (LCDB). 18 Şubat 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  4. ^ a b c Tedesco, E. F.; Noah, P. V.; Noah, M.; Price, S. D. (October 2004). "IRAS Minor Planet Survey V6.0". NASA Planetary Data System. 12: IRAS-A-FPA-3-RDR-IMPS-V6.0. Bibcode:2004PDSS...12.....T. 14 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 22 Ekim 2019. 
  5. ^ a b c Usui, Fumihiko; Kuroda, Daisuke; Müller, Thomas G.; Hasegawa, Sunao; Ishiguro, Masateru; Ootsubo, Takafumi; Ishihara, Daisuke; Kataza, Hirokazu; Takita, Satoshi; Oyabu, Shinki; Ueno, Munetaka; Matsuhara, Hideo; Onaka, Takashi (October 2011). "Asteroid Catalog Using Akari: AKARI/IRC Mid-Infrared Asteroid Survey". Publications of the Astronomical Society of Japan. 63 (5): 1117-1138. Bibcode:2011PASJ...63.1117U. doi:10.1093/pasj/63.5.1117.  (online, AcuA catalog p. 153 25 Mart 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.)
  6. ^ a b c Masiero, Joseph R.; Mainzer, A. K.; Grav, T.; Bauer, J. M.; Cutri, R. M.; Nugent, C.; Cabrera, M. S. (November 2012). "Preliminary Analysis of WISE/NEOWISE 3-Band Cryogenic and Post-cryogenic Observations of Main Belt Asteroids". The Astrophysical Journal Letters. 759 (1): 5. arXiv:1209.5794 $2. Bibcode:2012ApJ...759L...8M. doi:10.1088/2041-8205/759/1/L8. 2 Ekim 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  7. ^ a b Holliday, B. (September 2001). "Photometry of Asteroid 773 Irmintraud". The Minor Planet Bulletin. 28: 43-44. Bibcode:2001MPBu...28...43H. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  8. ^ a b Warner, Brian D. (September 2006). "Asteroid lightcurve analysis at the Palmer Divide Observatory - late 2005 and early 2006". The Minor Planet Bulletin. 33 (3): 58-62. Bibcode:2006MPBu...33...58W. ISSN 1052-8091. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  9. ^ a b c Behrend, Raoul. "Asteroids and comets rotation curves – (773) Irmintraud". Geneva Observatory. 3 Aralık 2002 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  10. ^ a b Kanno, Ai; Hiroi, Takahiro; Nakamura, Ryosuke; Abe, Masanao; Ishiguro, Masateru; Hasegawa, Sunao; Miyasaka, Seidai; Sekiguchi, Tomohiko; Terada, Hiroshi; Igarashi, George (September 2003). "The first detection of water absorption on a D type asteroid". Geophysical Research Letters. 30 (17): PLA2-1. Bibcode:2003GeoRL..30.1909K. doi:10.1029/2003GL017907. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  11. ^ "773 Irmintraud (1913 TV)". Minor Planet Center. 3 Ocak 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  12. ^ a b c Hiroi, Takahiro; Zolensky, Michael E.; Pieters, Carle M. (September 2001). "The Tagish Lake Meteorite: A Possible Sample from a D-Type Asteroid". Science. 293 (5538): 2234-2236.(SciHomepage). Bibcode:2001Sci...293.2234H. doi:10.1126/science.1063734. PMID 11520950. Erişim tarihi: 9 Aralık 2015. 
  13. ^ a b c d e Lebofsky, Larry A. (1992) NASA Scientific and Technical Information Program Office An Infrared Reflectance Study of Low Albedo Surface Constituents. 31 Ocak 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. N92-10830.
  14. ^ a b c NASA (July 16, 2001) Microchip Names (I). 19 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Accessed June 12, 2008.
  15. ^ a b Ai, Kanno. (2002) Astronomical Herald Photometric and Near-IR Spectroscopic observations of a D-type asteroid, (773) Irmintraud, by SUBARU/IRCS. 1 Ekim 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. VOL.95; NO.11; PAGE.507-514. Accession number: 02A0834926; Japanese language Journal Code: F0543A; ISSN 0374-2466
  16. ^ Preston, Steve. (May 19, 2007) asteroidoccultation.com (773) Irmintraud / TYC 4908-00263-1 event on 2007 May 22, 06:07 UT 7 Mayıs 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Accessed June 11, 2008.

Dış bağlantılar

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">2709 Sagan</span> Carl Saganın adını taşıyan asteroid

2709 Sagan, geçici isim 1982 FH, Asteroit kuşağının iç bölgelerinden gelen, yaklaşık 6,7 kilometre çapında taş bir Flora tipi asteroittir. 21 Mart 1982'de Amerikalı astronom Edward Bowell tarafından Flagstaff, Arizona yakınlarındaki Anderson Mesa İstasyonu'nda keşfedilmiş ve adını astronom ve popüler bilim yazarı Carl Sagan'dan almıştır.

<span class="mw-page-title-main">1039 Sonneberga</span> Asteroit

1039 Sonneberga, geçici ismi 1924 TL, asteroit kuşağının orta bölgesinde yer alan, yaklaşık 34 kilometre çapında, karanlık bir arka plan asteroitidir. 24 Kasım 1924'te Alman astronom Max Wolf tarafından güneybatı Almanya'daki Heidelberg Gözlemevi'nde keşfedildi. Asteroit, Sonneberg Gözlemevi'nin bulunduğu Almanya'nın Sonneberg şehrinin adını taşır.

1308 Halleria, geçici ismi 1931 EB, asteroit kuşağının dış bölgelerinden, yaklaşık 43 kilometre çapında, karbonlu bir Charis asteroitidir. 12 Mart 1931'de Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından Heidelberg-Königstuhl Devlet Gözlemevi'nde keşfedilmiştir. Asteroide, İsviçreli bir doktor, botanikçi ve şair Albrecht von Haller'in adı verildi.

1041 Asta, geçici ismi 1925 FA, yaklaşık 57 kilometre çapında, asteroit kuşağının dış bölgelerinden gelen karbonlu bir arka plan asteroitidir. 22 Mart 1925'te, Almanya'nın güneybatısındaki Heidelberg Gözlemevi'nde Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından keşfedilmiştir. Asteroit muhtemelen Danimarkalı aktris Asta Nielsen'in adını almıştır.

<span class="mw-page-title-main">1042 Amazone</span> Asteroit

1042 Amazone, geçici ismi 1925 HA, yaklaşık 70 kilometre çapında, dış asteroit kuşağında karanlık bir asteroit ve yavaş dönendir. 22 Nisan 1925'te Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından güney Almanya'daki Heidelberg Gözlemevi'nde keşfedilmiştir. Adını Yunan mitolojisindeki Amazonlardan almıştır.

<span class="mw-page-title-main">1046 Edwin</span> Asteroit

1046 Edwin, geçici ismi 1924 UA, asteroit kuşağının dış bölgelerinden gelen, yaklaşık 30 kilometre (19 mi) kilometre çapında bir arka plan asteroitidir. 1 Aralık 1924'te ABD'nin Wisconsin kentindeki Yerkes Gözlemevi'nde Belçikalı-Amerikalı astronom George Van Biesbroeck tarafından keşfedilmiş ve oğlu Edwin Van Biesbroeck'in adını almıştır. Potansiyel olarak metalik asteroit, 5,29 saatlik kısa bir dönüş periyoduna sahiptir.

1047 Geisha, geçici ismi 1924 TE, yaklaşık 11 kilometre çapında, asteroit kuşağının iç bölgelerinden gelen taşlı bir Flora asteroittir. 17 Kasım 1924'te Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından güneybatı Almanya'daki Heidelberg-Königstuhl Devlet Gözlemevi'nde keşfedilmiştir. Asteroit, İngiliz müzikal The Geisha'nın adını almıştır.

1049 Gotho, geçici ismi 1925 RB, asteroit kuşağının dış bölgesinden, yaklaşık 53 kilometre çapında karbonlu bir asteroittir. 14 Eylül 1925'te, Almanya'nın güneybatısındaki Heidelberg Gözlemevi'nde Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından keşfedilmiştir. Asteroidin adı bir erkek Alman adı olmasına rağmen, ismini aldığı kişi ile ilgili herhangi bir referans bilinmemektedir.

<span class="mw-page-title-main">1050 Meta</span> Asteroit

1050 Meta, geçici ismi 1925 RC, asteroit kuşağının orta bölgelerinden gelen, yaklaşık 10 kilometre (6,2 mi) çapında taşlı bir Eunomia asteroitidir. 14 Eylül 1925'te, güneybatı Almanya'daki Heidelberg Gözlemevi'nde Alman gök bilimci Karl Reinmuth tarafından keşfedilmiştir. Asteroitlin adının anlamı bilinmemektedir. Tahminen S-tipi asteroit 6.14 saatlik bir dönüş periyoduna ve muhtemelen uzun bir şekle sahiptir.

<span class="mw-page-title-main">1054 Forsytia</span> Asteroit

1054 Forsytia, asteroit kuşağının dış bölgelerinden yaklaşık 46 kilometre çapında, karanlık bir arka plan asteroididir. 20 Kasım 1925'te astronom Karl Reinmuth tarafından güneybatı Almanya'daki Heidelberg-Königstuhl Devlet Gözlemevinde keşfedildi ve geçici isim 1925 WD verildi. Adını çiçekli bitki Forsythia (Altınçanak) alır ve kaşif tarafından tematik olarak adlandırılmış 28 asteroit dizisinin başlangıcını işaret eder.

1062 Ljuba, geçici ismi 1925 TD, asteroit kuşağının dış bölgelerinden, yaklaşık 58 kilometre (36 mi) çapında karbonlu bir arka plan asteroitidir. Asteroit, 11 Ekim 1925'te Sovyet-Rus astronom Sergey Belyavski tarafından Kırım yarımadasındaki Simeiz Gözlemevinde keşfedildi. Adını erken yaşta ölen kadın paraşütçü Ljuba Berlin'den almıştır. C-tipi asteroit, 33,8 saatlik ortalamadan daha uzun bir dönme süresine sahiptir.

779 Nina, asteroit kuşağının orta bölgesinde yer alan, yaklaşık 80 kilometre (50 mi) çapında, büyük bir arka plan asteroitidir. 25 Ocak 1914'te Rus astronom Grigory Neujmin (1886-1946) tarafından Kırım yarımadasındaki Simeiz Gözlemevi'nde keşfedildi. Orta düzey bir albedoya sahip metalik X-tipi asteroit, 11.2 saatlik bir dönme periyoduna sahiptir. Adını kaşifin kız kardeşi Nina Neujmina'dan (Tsentilovich) (1889–1971) almıştır.

<span class="mw-page-title-main">810 Atossa</span> Asteroit

Atossa, asteroit kuşağının iç kısmında bulunan Flora ailesinin yörüngesinde yer alan parlak ve uzun bir arka plan asteroitidir.

1064 Aethusa, geçici ismi 1926 PA, asteroit kuşağının merkez bölgelerinden gelen, yaklaşık 19 kilometre çapında taştan bir arka plan asteroitidir. 2 Ağustos 1926'da astronom Karl Reinmuth tarafından Almanya'nın güneybatısındaki Heidelberg-Königstuhl Devlet Gözlemevi'nde keşfedildi. Asteroit, adını Aethusa cynapium bitkisinden almıştır.

<span class="mw-page-title-main">1069 Planckia</span> Asteroit

1069 Planckia, geçici ismi 1927 BC, asteroit kuşağının dış bölgelerinden gelen, yaklaşık 39 kilometre (24 mi) çapında bir arka plan asteroitidir. 28 Ocak 1927'de astronom Max Wolf tarafından Almanya'daki Heidelberg-Königstuhl Devlet Gözlemevinde keşfedildi. Asteroide Alman fizikçi Max Planck'ın adı verildi.

1071 Brita, geçici ismi 1924 RE, orta asteroit kuşağının arka plan popülasyonundan, yaklaşık 50 kilometre çapında, karanlık bir asteroittir. 3 Mart 1924'te Sovyet astronom Vladimir Albitsky tarafından Kırım yarımadasındaki Simeiz Gözlemevinde keşfedildi. Asteroide Büyük Britanya adasının adı verildi.

<span class="mw-page-title-main">178 Belisana</span> Asteroit

Belisana, asteroit kuşağının iç bölgelerinden gelen, yaklaşık 38 kilometre (24 mi) çapında taştan bir arka plan asteroididir. 6 Kasım 1877'de Avusturyalı gök bilimci Johann Palisa tarafından bugünkü Hırvatistan'da bulunan Austrian Naval Gözlemevi'nde keşfedildi. 12,32 saatlik bir dönme periyoduna ve oldukça küresel bir şekle sahip bir S-tipi asteroittir. Adını Kelt tanrıçası Belisama'dan (Belisana) almıştır.

1076 Viyola, geçici ismi 1926 TE, asteroit kuşağının iç bölgelerinden gelen, yaklaşık 22 kilometre çapında bir Nysa asteroitidir. 5 Ekim 1926'da Alman astronom Karl Reinmuth tarafından Almanya'nın güneybatısındaki Heidelberg Gözlemevinde keşfedildi. Asteroit, adını Viola (Menekşe) çiçekli bitkisinden almıştır.

<span class="mw-page-title-main">1437 Diomedes</span> Asteroit

1437 Diomedes veya Diomidis çapı yaklaşık 150 kilometre olan büyük bir Jüpiter truvalısıdır. 3 Ağustos 1937 tarihinde Karl Reinmuth tarafından Heidelberg Gözlemevinde keşfedilmiştir. Karanlık görünümlü bir D-tipi asteroit/D-tipi asteroit olan cisim, Dönme süresi 24,49 saat olan en büyük Jüpiter truvalarından biridir. Bir yıldızın asteroit tutulması esnasında başarılı bir şekilde gözlemlendiği ilk Jüpiter truvalısıdır. Yunan mitolojisindeki Diomidis'den esinlenilerek adlandırılmıştır.

20936 Nemrut Dağı, geçici adı : 4835 T-1 olan, yaklaşık 35 kilometre çapında, asteroit kuşağının en iç bölgelerinde bulunan Hungaria ailesine mensup, aynı zamanda da Mars yörüngesinin çok yakınlarında seyreden taşlı bir asteroittir. 13 Mayıs 1971'de Hollandalı gök bilimci çift Ingrid ve Cornelis van Houten tarafından Leiden'de ve ayrıca Hollandalı Amerikalı gök bilimci Tom Gehrels tarafından Kaliforniya, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Palomar Gözlemevi'nde çekilen fotoğraf plakalarında keşfedilmiştir. Asteroitin 3,28 saatlik bir dönme süresi, muhtemelen küresel bir şekli ve tipik olarak enstatit açısından zengin E tipi asteroitler arasında görülen yüksek bir albedosu bulunmaktadır. 2012 yılında adını Türkiye'de sönmüş bir yanardağ olan Nemrut'tan almıştır.