İçeriğe atla

324 Bamberga

324 Bamberga
Bamberga'nın VLT ile elde edilen görüntüsü
Keşif
KeşfedenJohann Palisa
Keşif tarihi25 Şubat 1892
Adlandırmalar
MPC belirtmesi(324) Bamberga
Telaffuz/bæmˈbɜːrɡə/
Adın kaynağı
Bamberg
Ana kuşak
Yörünge özellikleri[1]
Dönem 31 Haziran 2016 (JG 2457600,5)
Belirsizlik parametresi 0
Gözlem yayı124,08 y (45.321 g)
Günöte3,59442 AU (537,718 Gm)
Günberi1,77023 AU (264,823 Gm)
Yarı büyük eksen
2,68232 AU (401,269 Gm)
Dış merkezlik0,34004
4,39 y (1604,6 g)
225,419°
0° 13d 27.682s / gün
Eğiklik11,1011°
327,883°
44,2409°
Fiziksel özellikler
C-tipi asteroit[2]
7,12[3][1]
Boyutlarc/a = 0,96±0,05[4]
Ortalama çap
227±3 km[4]
234,67 ± 7,80 km[5]
229,4 ± 7,4 km (IRAS)[3]
Kütle(10,2±0,9)×1018 kg[4]
11×1018 kg[6]
(10,3±1,0)×1018 kg[5]
Ortalama yoğunluk
1,67±0,16 g/cm3[4]
1,52±0,20 g/cm3[5]
1.226 d[7]
29,43 sa (1,226 g)[1]
0,060 (hesaplanan)[4]
0,0628±0,004[3]
  Wikimedia Commons'ta ilgili ortam

Bamberga (küçük gezegen tanımı: 324 Bamberga, geçici ismi A892 DA), asteroit kuşağında bulunan ve 25 Şubat 1892 tarihinde Johann Palisa tarafından Viyana'da keşfedilen bir asteroittir. Asteroit kuşağındaki en büyük 20 asteroitten biridir. Bir Dünya yakını cismi olan 433 Eros'tan farklı olarak, dürbünlü gözlemle kolaylıkla gözlemlenebilecek en uzak asteroittir. Bamberga'nın mutlak parlaklığı (7,12), asteroit kuşağında bulunan Vesta, Pallas, Ceres, Iris, Hebe, Juno, Melpomene, Eunomia ve Flora cisimlerinin ardından onuncu sıradadır. Yüksek eksantrikliği (0,341) nedeniyle ki Pluto'ya oranla %36 daha yüksektir, doğrudan karşı konumdan ölçüm yapılabilmesi halinde diğer asteroitlerden daha büyük boyutlarda olabileceği değerlendirilmektedir.

Gözlem

Bamberga'nın yörüngesi

Çok yüksek yörünge eksantrikliği, büyüklüğünün büyük ölçüde değiştiği anlamına gelse de, Bamberga günberi yakınındaki pozisyonunda, Satürn'ün uydusu Titan kadar parlak olan +8.0[8] kadirlik bir parlaklığa ulaşabilir. Bu tür günberi noktasına yakın pozisyonlar, her yirmi iki yılda bir düzenli bir döngüde meydana gelir. Bir önceki döngü 2013'te gerçekleşmiş, sonraki ise 13 Eylül'de 2035'te, 8.1 parlaklığa ulaştığında gerçekleşecektir. Bu ender günberi noktasına yakın pozisyondaki parlaklığı, Bamberga'yı en parlak C-tipi asteroit yapar. 10 Hygiea'nın maksimum parlaklığı olan kabaca +9,1 kadirden daha parlaktır. Böyle bir pozisyonda Bamberga, Dünya'ya +9,5 kadirin üzerinde parlaklığa sahip herhangi bir ana kuşak asteroitinden daha yakın, yani 0,78 AU'ya kadar yaklaşabilir. Karşılaştırma için çıplak gözle ve açık bir gökyüzünde gözlemlenebilen diğer asteroitlerden, 7 İris Dünya'ya asla 0,85 AU'dan ve 4 Vesta asla 1,13 AU'dan daha yakın bir konuma gelemez.

Özellikler

29 saatlik dönüş süresi, 150 km çapından daha büyük olan bir asteroit için alışılmadık derecede uzundur. Spektral sınıfı, C tipi ve P tipi asteroitler arasında orta düzeydedir.

1975 yılında Kitt Peak tarafından elde edilen 10 mikron radyometrik verisi çapının yaklaşık 255 km olduğunu göstermektedir. Tutulması 8 Aralık 1987'de gözlemlendiğinde 228 km çapta olduğu hesaplanmış, IRAS tarafından da bu sonuçlar doğrulanmıştır. 1988 yılında Mauna Kea Gözlemevlerindeki UH88 teleskobuyla yapılan bir araştırmada yörüngesinde bir uydu veya toz bulunup bulunmadığı incelenmiş fakat herhangi bir netice elde edilememiştir.

Kaynakça

  1. ^ a b c "JPL Small-Body Database Browser: 324 Bamberga". 2008-07-26 last obs. 29 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 11 Mayıs 2016. 
  2. ^ Neese, C., (Ed.) (2005). "Asteroid Taxonomy.EAR-A-5-DDR-TAXONOMY-V5.0". NASA Planetary Data System. 10 Mart 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2007. 
  3. ^ a b c Tedesco, E.F.; Noah, P.V.; Noah, M.; Price, S.D. (2004). "IRAS Minor Planet Survey. IRAS-A-FPA-3-RDR-IMPS-V6.0". NASA Planetary Data System. 17 Ocak 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2007. 
  4. ^ a b c d e P. Vernazza et al. (2021) VLT/SPHERE imaging survey of the largest main-belt asteroids: Final results and synthesis. Astronomy & Astrophysics 54, A56
  5. ^ a b c Carry, B. (December 2012), "Density of asteroids", Planetary and Space Science, 73, ss. 98-118, arXiv:1203.4336 $2, Bibcode:2012P&SS...73...98C, doi:10.1016/j.pss.2012.03.009. 
  6. ^ Pitjeva, E. V. (2005). "High-Precision Ephemerides of Planets—EPM and Determination of Some Astronomical Constants" (PDF). Solar System Research. 39 (3): 176. Bibcode:2005SoSyR..39..176P. doi:10.1007/s11208-005-0033-2. 31 Ekim 2008 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. 
  7. ^ Harris, A. W.; Warner, B.D.; Pravec, P., (Ed.) (2006). "Asteroid Lightcurve Derived Data. EAR-A-5-DDR-DERIVED-LIGHTCURVE-V8.0". NASA Planetary Data System. 28 Ocak 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2007. 
  8. ^ Donald H. Menzel; Jay M. Pasachoff (1983). A Field Guide to the Stars and Planets. 2nd. Boston, MA: Houghton Mifflin. s. 391. ISBN 0-395-34835-8. 

Dış bağlantılar

İlgili Araştırma Makaleleri

<span class="mw-page-title-main">Asteroit kuşağı</span>

Asteroit kuşağı, Güneş Sistemi'nde Güneş merkezli ve kabaca Jüpiter ile Mars gezegenlerinin yörüngeleri arasındaki uzayı kaplayan torus şeklinde bir bölgedir. Bu bölgede asteroit veya küçük gezegen olarak adlandırılan çok sayıda katı ve düzensiz şekillerde gök cisimleri bulunur. Tanımlanan nesneler çok farklı boyutlarda olabilir, fakat gezegenlerden çok daha küçüklerdir ve birbirlerinden ortalama olarak bir milyon kilometre uzaklıklarda bulunurlar. Bu asteroit kuşağı, Güneş Sistemi'ndeki diğer asteroit popülasyonlarından ayırt edilebilmesi için ana asteroit kuşağı veya ana kuşak olarak da adlandırılır.

<span class="mw-page-title-main">Vesta (asteroit)</span> Asteroit

4 Vesta Asteroit Kuşağı'nın ikinci büyük gök cismidir. Ortalama çapı yaklaşık 530 km ve tahminî kütlesi Asteroit Kuşağı'nın toplam kütlesinin yaklaşık 9%'udur. Vesta en parlak asteroitdir ve Güneş'ten en uzak olduğu nokta Ceres'in Güneş'e en yakın olan uzaklığından çok az fazladır. Vesta Alman gök bilimci Heinrich Wilhelm Olbers tarafından 29 Mart 1807'de keşfedilmiştir. Asteroidin adını tanınmış matematikçi Carl Friedrich Gauss Roma bâkire ev ve aile tanrıçası Vesta'ya ithafen vermiştir.

<span class="mw-page-title-main">16 Psyche</span> Asteroit

16 Psyche, İtalyan gök bilimci Annibale de Gasparis tarafından 17 Mart 1852'de keşfedilen ve Yunan tanrıçası Psyche'den adını alan büyük bir M-tipi asteroittir. "16" ön eki, keşfedilme sırasına göre on altıncı küçük gezegen olduğunu belirtir. M-tipi asteroitlerin en büyüğü ve en kütleli olanıdır ve en büyük on iki asteroitten biridir. Ortalama çapı yaklaşık 220 km 'dir (140 mi) ve asteroit kuşağı kütlesinin yaklaşık yüzde birini içerir. Eskiden bir öngezegennin açığa çıkmış çekirdeği olduğu düşünülüyordu, fakat son gözlemler bu varsayımı sorgulamaktadır. Psyche, NASA tarafından aynı adı taşıyan bir uzay aracıyla araştırılacak. Bu, insan yapımı bir nesnenin metalik bir asteroide yolculuk ettiği ilk sefer olacak. Uzay aracı 13 Ekim 2023'te fırlatıldı ve 2029 yılında asteroide ulaşması bekleniyor.

<span class="mw-page-title-main">5 Astraea</span> Asteroit

Astraea asteroid kuşağında yer alan büyük bir asteroittir. Yüzeyi oldukça yansıtıcıdır ve bileşimi muhtemelen nikel-demir ile magnezyum ve demir silikatlarının bir karışımıdır. Tholen sınıflandırma sistemine göre S-tipi bir asteroittir.

<span class="mw-page-title-main">17 Thetis</span> Asteroit

Thetis, küçük gezegen tanımı 17 Thetis, asteroid kuşağının iç bölgelerinde yer alan, yaklaşık 90 kilometre çapında bir kayalık asteroid. 17 Nisan 1852'de Alman gök bilimci Robert Luther tarafından Düsseldorf, Almanya'daki Bilk Gözlemevi'nde keşfedildi. Luther, keşfettiği bu ilk asteroide Yunan mitolojisinden Thetis'in adını verdi.

<span class="mw-page-title-main">72 Feronia</span> Asteroit

72 Feronia, oldukça büyük ve karanlık bir ana kuşak asteroitidir. Bu, 29 Mayıs 1861'de New York Eyaleti, Hamilton Koleji'inden C. H. F. Peters tarafından yapılan ilk asteroit keşfiydi. Başlangıçta Peters'ın zaten bilinen 66 Maja asteroidini gördüğü düşünülüyordu ancak Truman Henry Safford bunun yeni bir gök cismi olduğunu gösterdi. Safford bu asteroide Roma doğurganlık tanrıçasının adı olan Feronia'nın adını verdi.

<span class="mw-page-title-main">23 Thalia</span> Asteroit

Thalia, büyük bir ana kuşak asteroitidir.

<span class="mw-page-title-main">25 Phocaea</span> ana kuşak asteroidi

Phocaea, asteroit kuşağının iç bölgelerinden yaklaşık 75 kilometre çapında taşlı bir asteroittir. Phocaea ailesinin ana organıdır. 1853 yılında Fransız gök bilimci Jean Chacornac tarafından keşfedildi. Adını, günümüzde Foça olan Antik Yunan şehri Fokaia'dan almaktadır.

<span class="mw-page-title-main">C-tipi asteroit</span> Asteroit tayf tipi; bilinen asteroitlerin yaklaşık %75ini oluşturan en yaygın çeşitlilik

C-tipi (karbonlu) asteroitler, bilinen asteroitlerin yaklaşık %75'ini oluşturan en yaygın tayf türdür. Uçucu madde(buz) bakımından zengindirler ve çok düşük bir albedo ile diğer tiplerden ayırt edilirlerç. Bunun nedeni bileşimlerinin kayalara ve minerallere ek olarak büyük miktarda karbon içermesidir. Yoğunluk ortalamaları yaklaşık 1,7 g/cm3'dir. Güneş'ten ortalama 3,5 astronomik birim (AU) uzaklıkta bulunan asteroit kuşağının dış bölümündeki asteroitlerin %80'i bu tipteyken, Güneş'ten 2 AU mesafedeki asteroitlerin sadece %40'ı C-tipidir. Diğer asteroit tiplerine oranla yüksek düzeyde karanlık albedoya sahip olmaları ve çoğunlukla kolay gözlemlenemeyen asteroit kuşağının dış katmanlarında bulunmalarından ötürü C-tiplerinin sayısının tahmin edilenden fazla olabileceği değerlendirilmektedir.

<span class="mw-page-title-main">30 Urania</span> asteroit

Urania, 22 Temmuz 1854 tarihinde İngiliz gök bilimci John Russell Hind tarafından keşfedilen bir ana kuşak asteroitidir. Bu keşif, Hind'in son asteroit keşfiydi. Adını Yunan mitolojisindeki bir tanrıça olan Urania'dan almıştır. 30 Urania'nın ilk yörünge ögeleri, Wroclaw Gözlemevi'nde asistan olan Wilhelm Günther tarafından yayınlandı. Güneş'in etrafında 3,64 yıllık bir periyotla dolanmakta ve kendi ekseni etrafında her 13,7 saatte bir dönmektedir.

783 Nora asteroid kuşağının ilk bölgelerinden koyu renkli bir asteroittir. Avusturyalı astronom Johann Palisa tarafından 18 Mart 1914 tarihinde Viyana Gözlemevi'nde keşfedilmiştir. Karbonlu C-tipi asteroidin 55,5 saatlik ortalamadan daha uzun bir dönme süresi vardır ve yaklaşık 40 kilometre çapındadır.Adını muhtemelen Norveçli şair Henrik Ibsen'ın A Doll's House adlı oyunundaki baş karakter Nora Helmer'dan almıştır.

Miriam orta derecede büyük, çok karanlık bir ana kuşak asteroididir. 22 Ağustos 1868'de C. H. F. Peters tarafından Litchfield Gözlemevi'nden keşfedildi.

Pales, koyu renkli büyük bir ana kuşak asteroididir. Alman-Fransız gök bilimci Hermann Goldschmidt tarafından 19 Eylül 1857'de Paris'te keşfedildi. Asteroit, adını Roma mitolojisindeki çobanların tanrıçası Pales'ten almıştır. 48 Doris ile aynı gece keşfedildiğinden, jeolog Jean-Baptiste Élie de Beaumont ikisine "İkizler" adını vermeyi önermiştir.

<span class="mw-page-title-main">Asteroit ailesi</span> benzer uygun yörünge unsurlarını paylaşan asteroit popülasyonu

Bir asteroit ailesi, yarı büyük eksen, eksantriklik ve yörünge eğikliği gibi benzer uygun yörünge öğelerini paylaşan bir asteroit grubudur. Aile üyelerinin geçmişteki asteroit çarpışmalarının parçaları olduğu düşünülmektedir. Bir asteroit ailesi, üyeleri bazı geniş yörünge özelliklerini paylaşırken, başka türlü birbirleriyle ilgisiz olabilen asteroit grubundan daha spesifik bir terimdir.

779 Nina, asteroit kuşağının orta bölgesinde yer alan, yaklaşık 80 kilometre (50 mi) çapında, büyük bir arka plan asteroitidir. 25 Ocak 1914'te Rus astronom Grigory Neujmin (1886-1946) tarafından Kırım yarımadasındaki Simeiz Gözlemevi'nde keşfedildi. Orta düzey bir albedoya sahip metalik X-tipi asteroit, 11.2 saatlik bir dönme periyoduna sahiptir. Adını kaşifin kız kardeşi Nina Neujmina'dan (Tsentilovich) (1889–1971) almıştır.

<span class="mw-page-title-main">115 Thyra</span> Asteroit

115 Thyra, Kanadalı-Amerikalı astronom J. C. Watson tarafından 6 Ağustos 1871'de keşfedilen oldukça büyük ve parlak bir iç ana kuşak asteroididir ve adını Danimarka Kralı Yaşlı Gorm'un eşi Thyra'dan almıştır. Tayfına bağlı olarak, taşlı bir S-tipi asteroit olarak kategorize edilir.

<span class="mw-page-title-main">810 Atossa</span> Asteroit

Atossa, asteroit kuşağının iç kısmında bulunan Flora ailesinin yörüngesinde yer alan parlak ve uzun bir arka plan asteroitidir.

<span class="mw-page-title-main">161 Athor</span> Asteroit

161 Athor, James Craig Watson tarafından 19 Nisan 1876'da Detroit Gözlemevi'nde keşfedilen ve adını Mısır doğurganlık tanrıçası Hathor'dan alan M tipi bir Ana kuşak asteroididir. ~3 milyar yaşında olduğu tahmin edilen nesne, aynı zamanda bir Athor asteroit ailesinin adaşıdır.

<span class="mw-page-title-main">İstisnai asteroitler listesi</span> Vikimedya liste maddesi

Aşağıda Güneş Sistemi'nde bulunan ve büyüklükleri ya da yörüngeleri gibi bir şekilde istisnai olan asteroitlerin bir listesi yer almaktadır. Bu maddenin amaçları doğrultusunda, "asteroit" Neptün yörüngesindeki küçük gezegenleri, cüce gezegen 1 Ceres'i, Jüpiter Truvalarını ve Centaurları kapsamakta, ancak Neptün ötesi nesneleri içermemektedir. Küçük gezegenlerin sayısal sıraya göre tam listesi için küçük gezegen listesine bakınız.

Seküler rezonans, senkronize devinim frekanslarına sahip iki cisim arasındaki bir tür yörüngesel rezonanstır. Gök mekaniğinde seküler, bir sistemin uzun vadeli hareketini ifade etmekte olup, yörüngesel rezonans ise küçük tam sayıların basit bir sayısal oranlaması olan periyotlar veya frekanslardır. Tipik olarak, seküler rezonanslardaki senkronize devinimler, iki sistem kütlesinin enberi açılarının değişim oranları veya çıkış düğümlerin boylamlarının değişim oranları arasındadır. Seküler rezonanslar, asteroitlerin ve asteroit kuşağı içindeki ailelerinin uzun vadeli yörüngesel evrimini incelemek için kullanılabilir.